Editorial: Η Υγεία αλλάζει αλλά τα φακελάκια μένουν!



Της Δήμητρας Ευθυμιάδου


Όλα τριγύρω αλλάζουν και όλα τα ίδια μένουν, λέει το λαϊκό άσμα καθώς όπως φαίνεται το μόνο χαρακτηριστικό που παραμένει στον τομέα της υγείας εδώ και δεκαετίες είναι το φακελάκι.

Μπορεί η ηγεσία του υπουργείου Υγείας να περιγράφει με περισσή χαρά τα επιτεύγματά της στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας όπως τις ΤΟΜΥ, αλλά επί της ουσίας η καθημερινότητα των ασθενών δεν έχει αλλάξει και είναι αμφίβολο εάν θα αλλάξει.

Το άθυρμα της επικοινωνιακής πολιτικής του υπουργείου Υγείας συνεχίζεται καθημερινά με την προαναγγελία όλο και νέων …επιτευγμάτων, αλλά ο κοινός θνητός εξακολουθεί να ταλαιπωρείται.

Άλλωστε οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι περνώντας την πύλη του ΕΣΥ πρέπει κανείς να έχει γεμάτη την τσέπη. Και αυτό διότι οι επιτήδειοι που επικαλούνται τον όρκο του Ιπποκράτη συνεχίζουν να ζητούν το κατιτίς τους για να χειρουργήσουν.

Όσο για τις περιβόητες λίστες χειρουργείου που έχουν δημιουργηθεί στα περισσότερα νοσοκομεία της χώρας, φαίνεται πως αποτελούν απλό αντεπιχείρημα ότι έχουν γίνει προσπάθειες.
Οι εξωνημένοι με τη «λευκή ποδιά» βρίσκουν πάντα τρόπο να ξεπεράσουν το εμπόδιο της λίστας χειρουργείου και να βάλουν για επέμβαση τους δικούς τους πελάτες. Αρκεί άλλωστε να ρίξει κανείς μια ματιά στις λίστες χειρουργείου που είναι αναρτημένες στα δημόσια νοσοκομεία για να βγάλει ασφαλή συμπεράσματα.

Θα δει ότι κάποιες επεμβάσεις που μπορεί να είναι πράγματι μη επείγουσες αλλά έχουν προγραμματισθεί για μήνες μετά, ενίοτε και έναν χρόνο μετά.

Έτσι όμως με την εφευρετικότητα των φακελάκηδων, παρασύρονται στον διασυρμό και οι έντιμοι γιατροί, που λαμβάνουν μόνο τον μισθό τους και μάλιστα κουρεμένο κατά 40% και πλέον.

Και βέβαια πρέπει να αναγνωρίσει κανείς ότι το κυνήγι των φακελάκηδων είναι δύσκολη υπόθεση. Αυτός όμως είναι ο ρόλος του εκάστοτε υπουργού: να εντοπίζει τους τρόπους που εμείς οι κοινοί θνητοί δεν μπορούμε.

Και είναι να αναρωτιέται κανείς: εκείνες οι προαναγγελίες για αυστηροποίηση της τιμωρίας των φακελάκηδων, που να έχουν κολλήσει άραγε;
Αρκούν λίγοι μήνες εκτός του συστήματος ή μία μικρή καταδίκη (συνήθως 8 μηνών) για να εξοβελισθεί το φαινόμενο με το φακελάκι, που βασανίζει τους ασθενείς, ιδιαίτερα μάλιστα όταν ένας γιατρός μπορεί να πιαστεί επ’ αυτοφώρω;

Και είναι επίσης να αναρωτιέται κανείς: αυτοί οι περιβόητοι Διοικητές των Νοσοκομείων που υποτίθεται ότι επελέγησαν με αξιοκρατικά κριτήρια, δεν μπορούν να εφεύρουν έναν τρόπο να πιάσουν στα πράσα τους φακελάκηδες;

«Πρέπει να μας το καταγγείλουν πρώτα ασθενείς για να επέμβουμε εμείς», μου δικαιολογούνταν πρόσφατα Διοικητής μεγάλου Νοσοκομείου της Αθήνας. Και ας γνώριζε ο ίδιος έναν προς έναν τους γιατρούς που τα έπαιρναν στο νοσοκομείο του…
Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο…