Συνεντεύξεις - Άρθρα

Ανάπτυξη: Μια επόμενη μέρα που δεν φαίνεται να ξημερώνει ποτέ…

Έχουν περάσει 4,5 χρόνια από την ημέρα που η Ελλάδα βρίσκεται υπό ένα καθεστώς επίβλεψης και από την έναρξη της μνημονιακής προσαρμογής του έλληνα πολίτη και όλα αυτό το διάστημα οι ιθύνοντες και η εκπρόσωποι όλων των φορέων οικονομικής πολιτικής και δράσης μελετούν την επόμενη μέρα.

Μια επόμενη μέρα στη οποία με βάση τα λεγόμενα και τις μελέτες που έχουν αναδυθεί από τα διάφορα οικονομο-επιστημονικά επιτελεία θα έπρεπε να την έχουμε ήδη βιώσει και φυσικά να έχουμε περάσει ήδη στις επόμενες ημέρες εκείνης της πρώτης «επόμενης» μέρας. Όμως παρά τα όσα έχουν λεχθεί και υποστηριχθεί αυτή η «επόμενη» μέρα είναι πιο κοντά στο προηγούμενο χθες!

Πρόσφατα ολοκληρώθηκε το συνέδριο του Ελληνοαμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου (ένα ακόμη συνέδριο με την κλασική θεματική) που προσπαθούσε να καταγράψει τα προαπαιτούμενα και τις διαδικασίες τις οποίες η χώρα θα πρέπει να πράξει στο παρόν με την ένδειξη μάλιστα του κατεπείγοντος, προκειμένου να κινηθεί προς την επόμενη μέρα.

Κι αυτό που πραγματικά διαπιστώνουμε είναι την αγάπη όλων στην ρητορεία. Διαπιστώνουμε το μη παραγωγικό αυτό ταλέντο εκείνων που κατέχουν θέσεις και που έχει εκμηδενίσει το γνωστό «από τη θεωρία στην πράξη» καθηλώνοντας την όλη πολιτική στην «πρακτική» από «την θεωρία στην νέα θεωρία».

Αν και διακινδυνεύω έντονα να θεωρηθώ άξιος εκπρόσωπος αυτής της γραφικής παραδοσιακής θα έλεγα τακτικής, παραμένω γεμάτος απορίες γύρω από το γιατί δεν μπορούμε να πράξουμε βασικά πράγματα που θα μπορούσαν να ενεργοποιήσουν έστω και δειλά μια διαδικασία προς κάποια βελτίωση. Απορίες που λόγω και του ρεπορτάζ που καλούμαι να υπηρετήσω αφορούν κυρίως στον κλάδο της υγείας. Ένα κλάδο που είναι η καθημερινότητα του πολίτη.

Κι αυτό που έχω διαπιστώσει είναι η γραφική επίσης ανάλωση όλων στην καταγραφή του τι έχει γίνει, του τι έχει φταίξει. Και ενώ όλοι έχουμε διαπιστώσει τα πεδία που εντοπίζεται η νοσηρότητα, εμμένουμε σε πειραματικές πρακτικές χωρίς ουσία.

Στο πρόσφατο λοιπόν αυτό συνέδριο οι συμμετέχοντες υπουργοί ευαγγελίζονταν τα μακροοικονομικά επιτεύγματα. Την καταγεγραμμένη πορεία προς την ανάκαμψη. Κανείς όμως μα κανείς δεν μίλησε για το πως αυτή μπορεί να γίνει βίωμα στην καθημερινότητα του πολίτη.

Μίλησαν για το ΑΕΠ και την ανταγωνιστικότητα και κανείς δεν δέχτηκε την άποψη της «αγοράς» ότι αυτή η ανάκαμψη δεν βασίζεται σε μοντέλο ανάπτυξης που να αποτελεί εγγύηση για το μέλλον. Μίλησαν για καινοτομία την οποία επιδιώκουμε και την οποία όμως στην πράξη εμποδίζουμε. Κι άδω έρχεται και ο κλάδος της υγείας και του φαρμάκου συγκεκριμένα και γίνεται για μια ακόμη φορά σημείο αναφοράς.

Αναφορά για την ανάπτυξη καθώς πολιτικοί, επιχειρηματίες και επιστήμονες, δίνουν τα εύσημα στον κλάδο για την προοπτική την οποία έχει. Για το γεγονός ότι θεωρείται ένας «αστέρας» ένας «δυναμικός μοχλός» για την επόμενη μέρα. Και λοιπόν? Τι έχει πραγματωθεί ώστε ο αστέρας να λάμψει και ο μοχλός να γυρίσει τον τροχό της ανάπτυξης? Ελάχιστα.

Όλοι παλεύουν με το φάντασμα του παρελθόντος, τις υπερχρεώσεις στην υγεία και τη συμμετοχή της στη διόγκωση του χρέους και κανείς δεν ασχολείται με το πως αυτός ο τομέας μπορεί να ενεργοποιηθεί ξανά. Μόνο δεσμεύσεις στα λόγια και γραφές για να είμαστε συντεταγμένοι στις επιταγές της Τρόικα.

Και την ίδια στιγμή ο Έλληνας πολίτης να αγωνιά. Ο πολίτης που λογίζεται απλά ένα νούμερο, που έχει «ποσοτικοποιηθεί» ή «ποσοστοτικοποιηθεί» και που θεωρείται κόστος και όχι ύπαρξη. Κι αυτή η αριθμολογία είναι συνήθως και αβάσιμη και πολλές φορές μη πραγματική.

Όχι και τόσο πρόσφατα, ο υπουργό υγείας δεσμεύτηκε (ένας ακόμη υπουργός που δεσμεύεται μέσα από την ξύλινη πολιτική γλώσσα) ότι θα προχωρήσει σε διατάξεις για την ανάπτυξη των κλινικών μελετών, για την αποκατάσταση της διαφάνειας, για τη βελτίωση των διαδικασιών στις προμήθειες. Κι ακόμη υπάρχει αναμονή.

Μια αναμονή για τα πάντα σχεδόν. Για το πότε τελικά θα έρθουν νέα φάρμακα στη χώρα, πότε αυτά και με τι ποσοστό θα αποζημιώνονται, πόσα θα καλείται ο ασθενής να βάζει από την τσέπη του για να εξασφαλίσει ακόμη και απλές θεραπείες. Αναμονή…

Και την ίδια στιγμή, ο πρωθυπουργός, κλείνοντας το συνέδριο για την «επόμενη μέρα» να σημειώνει ότι η συμφωνία με την τρόικα ολοκληρώνεται και βρισκόμαστε στο κατώφλι αυτής «επόμενης μέρας». Γιατί το μέλημα της πολιτείας είναι να ξεμπερδεύει με την τρόικα κι όχι να ασχολείται με τη καθημερινότητα μας

Και μένει λοιπόν η απορία: μήπως κι αυτή «η επόμενη μέρα» είναι η επανάληψη του χθες από το οποίο θέλουμε να ξεφύγουμε?

Διαβάστε επίσης:

Ηπατίτιδα C: Χωρίς πρόσβαση οι ασθενείς σε νέες θεραπείες!
του Γιώργου Καλαμίτση, προέδρου του Συλλόγου Ασθενών Ήπατος Ελλάδος «Προμηθέας»

Η μεγάλη πληγή της Υγείας!
Του Αιμίλιου Νεγκή: Γενικός Διευθυντής του www.virus.com.gr και του Pharma and Health Business (www.phb.com.gr)

Σχετικά Άρθρα

Back to top button