Συνεντεύξεις - Άρθρα

Αν ήμουν υπουργός Υγείας…

Αν ήμουν υπουργός Υγείας την πρώτη μέρα, της ανάληψης των καθηκόντων μου δε θα πήγαινα στο υπουργείο!
Θα έστηνα τα τηλεοπτικά κανάλια που θα περίμεναν να δουν αν πήγα πιο νωρίς από τους άλλους συναδέλφους μου και δε θα έκανα τη γνωστή δήλωση ”ώρα για δουλειά, σηκώνουμε τα μανίκια και ξεκινάμε…”.

Αν ήμουν υπουργός Υγείας δε θα πήγαινα στο υπουργείο για να γνωρίσω τα υψηλόβαθμα στελέχη και τους τμηματάρχες ή όλους αυτούς που θα ξεροστάλιαζαν έξω από το γραφείο περιμένοντας μια χειραψία Άλλωστε, η δουλειά συνεχίζεται δεν υπάρχει λόγος να περιμένουν να γνωρίσουν τον νέο υπουργό για να κάνουν όσα πρέπει να κάνουν.

Αν λοιπόν ήμουν υπουργός Υγείας θα μεταμφιεζόμουν και θα έδινα άδεια στον οδηγό μου Θα έβαζα στην άκρη το κομψό και εντυπωσιακό φόρεμα την τσάντα μου την Hermes (εννοείται) και τις γόβες μου louboutin (εννοείται).

Θα έκανα τα πάντα για να μην μπορούν να με αναγνωρίσουν και θα ξεκινούσα για ένα οδοιπορικό στα εφημερεύοντα νοσοκομεία με πρώτη επίσκεψη στο ΚΑΤ.

Στα εξωτερικά ιατρεία θα έλεγα ότι π χ έπεσα από τις σκάλες και πονάω πολύ στην πλάτη, Θα περίμενα υπομονετικά και ίσως όρθια τον ορθοπεδικό,μετά μάλλον έναν άλλο ορθοπεδικό για να μου δώσει το παραπεμπτικό για την ακτινογραφία ή την αξονική.

Θα περίμενα βεβαια και εκεί για να έρθει υπομονετικά η σειρά μου και μετά θα περίμενα πάλι για τα αποτελέσματα και μετά πάλι πίσω στον ορθοπεδικό για να δει ότι τελικά δεν έχω πάθει τίποτα Θα μου έδινε και μία συνταγή για παυσίπονα στα γρήγορα, γιατί έξω από το ιατρείο περίμεναν ασθενείς που το χαρτάκι τους ήταν 100 νούμερα μετά από το δικό μου.

Και μετά από περίπου 4 ώρες στα εξωτερικά ιατρεία του ΚΑΤ, θα είχα την πρώτη μου εμπειρία από το χώρο της υγείας.
Θα είχα δει πολλά περισσότερα και θα είχα ακούσει ακόμα πιο πολλά από ασθενείς και συγγενείς για το τι σημαίνει δημόσιο νοσοκομείο απ ότι αν περίμενα να μάθω για τα δημόσια νοσοκομεία και το ΕΣΥ σε μία επιτελική σύσκεψη.

Μετά θα πήγαινα σε ένα άλλο νοσοκομείο μάλλον σε μία δημόσια ογκολογική κλινική Θα πήγαινα στους θαλάμους νοσηλείας θα προσπαθούσα να βιώσω τον πόνο των ασθενών και των συγγενών τους.

Θα καθόμουν στην καφετέρια ή εκεί που βγαίνουν για τσιγάρο οι συγγενείς και θα περνούσα ώρες προσπαθώντας να μάθω τη διαδρομή των ασθενών από τη στιγμή της διάγνωσης.

Θα μάθαινα ότι πολλοί αξονικοί και μαγνητικοί τομογράφοι στα δημόσια νοσοκομεία δε λειτουργούν ή έχουν μεγάλη λίστα αναμονής και οι γιατροί παραπέμπουν στο τάδε ή το δείνα ιδιωτικό κέντρο, γιατί εκεί θα κάνουν αμέσως την εξέταση και κάθε μέρα που περνάει είναι υπέρ του καρκίνου.

Θα μάθαινα ότι η λίστα αναμονής στα μεγάλα νοσοκομεία όπως ο Αγ Σάββας, μπορεί να είναι και 2 μήνες για χειρουργείο ή ακτινοθεραπεία.

Θα μάθαινα ότι στο εξωτερικό έχουν εγκριθεί κάποια νέα φάρμακα, αλλά στην Ελλάδα καθυστερούν γιατί το κόστος τους θα ανεβάσει τη φαρμακευτική δαπάνη και τότε η τρόικα θα μας τραβήξει το αυτί.

Θα μάθαινα και για τους ανασφάλιστους ασθενείς και όσα πρέπει να υποστούν για να εξασφαλίσουν ένα κρεβάτι σε δημόσιο νοσοκομείο.

Αν ήμουν υπουργός Υγείας θα πήγαινα και στα νοσοκομεία Παίδων. Θα είχε φτάσει πια αργά το απόγευμα και στα εξωτερικά ιατρεία της εφημερίας θα γινόταν το αδιαχώρητο.Εκεί η εικόνα θα άλλαζε. Χαμογελαστοί γιατροί και νοσηλευτές, καθαροί χώροι (όχι απαραίτητα στις τουαλέτες) και το κυριότερο σαφείς οδηγίες στους ασθενείς και τους γονείς.

Αν ήμουν υπουργός Υγείας την επόμενη μέρα θα πήγαινα σε κάποια μονάδα του ΠΕΔΥ. Εκεί θα ήμουν πιο επιεικής, καθότι νέος θεσμός.Ωστόσο θα έβλεπα την ταλαιπωρία των ηλικιωμένων,τις ελλείψεις σε ιατρικές ειδικότητες, την κούραση του προσωπικού.

Θα προσπαθούσα επιπλέον να κλείσω ραντεβού με συμβεβλημένο γιατρό του ΕΟΠΥΥ.Τέλος του μήνα και ίσως να μην έβρισκα εύκολα ραντεβού γιατί το πλαφόν των επισκέψεων θα είχε τελειώσει.Και όταν θα έπαιρνα μία συνταγή ως ασφαλισμένη του ΕΟΠΥΥ θα πήγαινα στο φαρμακείο και θα διαπίστωνα ότι η συμμετοχή μου δεν είναι στο 25% αλλά κοντά στο 50-60%.

Μάλιστα θα συζητούσα και με το φαρμακοποιό, ο οποίος θα μου άνοιγε τα μάτια και θα μου έλεγε ότι πολλοί ασθενείς προτιμούν να πληρώσουν ολόκληρη την αξία του φαρμάκου χωρίς συνταγή και επίσκεψη στο γιατρό,παρά το γεγονός ότι οι κρατήσεις στους μισθούς τους γίνονται και για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Βέβαια, θα μάθαινα και για τα τεφτέρια που έχει πια ο κάθε φαρμακοποιός, από τους συνταξιούχους και τους χρόνιους ασθενείς.

Και επειδή θα είχα πάρει μία πολύ μικρή ιδέα για το τι συμβαίνει στο ΕΣΥ, το ΠΕΔΥ και τον ΕΟΠΥΥ,θα γινόμουν πάλι ο εαυτός μου θα έβαζα τα κανονικά μου ρούχα, (τώρα όμως θα έβλεπα με άλλο μάτι την τσάντα μου την Hermes και τις Louboutin μου) και θα πήγαινα στο υπουργείο Υγείας, με ένα στόχο: να εκπληρώσω το όραμα που είχα όταν αποφάσιζα ότι θα ασχοληθώ με την πολιτική και τα κοινά.
Να βοηθήσω τη χώρα μου και τους πολίτες της. Και το καλύτερο πόστο γι αυτό, είναι το υπουργείο Υγείας.

Σχετικά Άρθρα

Back to top button