Συνεντεύξεις - Άρθρα

Ασθενείς και Οικονομική Κρίση!

Σε λίγες μέρες πραγματοποιείται στην Αθήνα το 3ο Πανελλήνιο Συνέδριο Ασθενών, όπου για ακόμη μια φορά, ασθενείς και οργανώσεις ασθενών απ΄όλη την Ελλάδα, με τη συμμετοχή και των υπολοίπων εταίρων της Υγείας θα θέσουν επι τάπητος τα σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους και όχι μόνο. Παράλληλα θα διεκδικήσουν για μία ακόμη φορά την ενεργό και ουσιαστική συμμετοχή τους στη λήψη των αποφάσεων που τους αφορούν. Είναι γεγονός ότι για πολλά χρόνια το σύστημα υγείας μας και όλη η δομή του δεν υπήρξε ποτέ ασθενοκεντρική, αλλά η οποιαδήποτε πολιτική υγείας διαμορφώνονταν ερήμην τους.

Σήμερα μάλιστα, την περίοδο της οικονομικής κρίσης που διανύουμε καθίσταται σαφές ότι πλέον τα κριτήρια για τη λήψη αποφάσεων σχετίζονται περισσότερο με τους αριθμούς και όχι με τους ανθρώπους. Αποτέλεσμα: να λαμβάνονται αποσπασματικά μέτρα ακόμη και σήμερα, οι επιχειρούμεενες μεταρρυθμίσεις να είναι μετέωρες και καταδικασμένες να παραμένουν στα χαρτιά και τα προβλήματα των ασθενών να παραμένουν άλυτα και η καθημερινότητά τους καθίσταται όλο και πιο δύσκολη.

Έλλειψη πρωτοβάθμιου συστήματος περίθαλψης, μη κάλυψη ανασφαλίστων, καθυστερήσεις στα ΚΕΠΑ, κατάρρευση των νοσοκομείων-συγχώνευση κλινικών, δραματική μείωση μεταμοσχεύσεων, δυσκολίες στην πρόσβαση στα φάρμακα και στις νέες θεραπείες, είναι τα προβλήματα για τα οποία ακούμε και γράφουμε σχεδόν καθημερινά τα τελευταία χρόνια, που παρά τις δεσμεύσεις παραμένουν άλυτα. Ακόμη και οι νομοθετικές παρεμβάσεις που γίνονται κατά καιρούς, υπό την πίεση της τροϊκας και των αριθμών, παραμένουν πρακτικά ανεφάρμοστες, καταδικασμένες να μην λύσουν κανένα από τα παραπάνω προβλήματα.

Χρόνια τώρα ακούμε για την ανάπτυξη της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας (ΠΦΥ), κάτι που ουσιαστικά ουδέποτε υπήρξε στη χώρα μας. Η επιχειρούμενη πολιτική, ακόμη και η πιο πρόσφατη παραμένει ακόμη και σήμερα στα χαρτιά, με πλήθος υπουργικών αποφάσεων των οποίων η υπογραφή αδικαιολόγητα καθυστερεί και χωρίς να έχουν ποτέ συζητηθεί σε σοβαρή βάση οι αιτίες και οι παθογένειες που δεν άφησαν στην Ελλάδα να αναπτυχθεί τόσα χρόνια η ΠΦΥ.

Και επειδή η αιτία όλων αυτών δεν είναι μόνο η έλλειψη ισχυρής πολιτικής βούλησης αλλά και η ύπαρξη και η αξιοποίηση των απαιτούμενων πόρων, οι οποίοι μάλλον δεν υπάρχουν στην παρούσα φάση, καθίσταται σαφές, ως πέρα από τις εξαγγελίες του ΠΕΔΥ και η δευτεροβάθμια περίθαλψη τελεί υπό καθεστώς κατάρρευσης:συρρίκνωση κλινικών, δραματική έλλειψη προσωπικού, προϋπολογισμοί νοσοκομείων που δεν αντέχουν ούτε κάν την εξασφάλιση της απαραίτητης φαρμακευτικής αγωγής για τους νοσηλεύομενους ασθενείς.

Μεγάλο θύμα όλης αυτής της κατάστασης ο ασθενής, ανασφάλιστος και μη. Ιδιαίτερα δε οι έχοντες σοβαρά προβλήματα υγείας, οι οποίοι προκειμένου να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα προς το ζην (σύνταξη-προνοιακό επίδομα) και την αναγκαία ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη, καθίστανται όμηροι των απαράδεκτα μεγάλων καθυστερήσεων εξέτασής τους από τα ΚΕΠΑ, με αποτέλεσμα σε κάποιες περιπτώσεις να μένουν είτε χωρίς φαρμακευτική αγωγή είτε χωρίς σύνταξη.

Μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα είναι και παραμένουν οι ανασφάλιστοι και η κάλυψή τους, καθώς αυξάνεται συνεχώς ο αριθμός τους, που απέδειξε και τη γύμνια του συστήματος υγείας, καθώς εάν δεν υπήρχε κινητοποίηση ιδιωτών και άλλων φορέων, οι ασθενείς αυτοί θα εγκαταλείπονταν κυριολεκτικά στην τύχη τους, όπως γίνεται τόσα χρόνια με τους καρκινοπαθείς τελικού σταδίου και άλλους ασθενείς σε βαριά κατάσταση που δεν επιδέχεται κατ΄οίκον νοσηλεία. Πολυνομία και αισιόδοξες εξαγγελίες δεν επιτυγχάνουν το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση των μεταμοσχεύσεων. Μεγάλη συζήτηση έγινε στο πρόσφατο παρελθόν σχετικά με την εικαζόμενη συναίνεση και το εάν αυτή θα οδηγούσε στην αύξηση των μεταμοσχεύσεων. Τρία χρόνια μετά τα αποτελέσματα είναι οικτρά: πρόσφατα ενόψει της Παγκόσμιας Ημέρα Μεταμοσχεύσεων ανακοινώθηκε επίσημα ότι ο αριθμός των μεταμοσχεύσεων που έχουν πραγματοποιηθεί φέτος στη χώρα μας είναι ανησυχητικά χαμηλός. Τελικά και ο νόμος αυτός ούτε τη δαπάνη μείωσε, ούτε αύξησε των αριθμό των δοτών. Μήπως τελικά πρέπει να άλλαξει κάτι δραστικά στη χώρα μας;

Μήπως ήρθε η ώρα στο τραπέζι των εταίρων της υγείας να συμμετάσχουν ουσιαστικά και δυναμικά οι ίδιοι οι ασθενείς, οι χρήστες των υπηρεσιών υγείας; Βάσει της εμπειρίας τους και της κατάστασής τους μπορούν να προτείνουν ρεαλιστικές λύσεις για να τεθούν οι βάσεις για τη δημιουργία ενός βιώσιμου και οικονομικά αποδοτικού συστήματος υγείας για όλους.

Σχετικά Άρθρα

Back to top button