Συνεντεύξεις - Άρθρα

Η μάχη για την υγεία στο μεγαλύτερο στρατόπεδο προσφύγων στον κόσμο! Συγκλονιστικές ΦΩΤΟ

Ζαατάρι: Το μεγαλύτερο παγκοσμίως No Man’s Land στρατόπεδο προσφύγων

Σκόνη. Παντού σκόνη. Η αραβική έρημος απλώνεται αφιλόξενη σε ένα τεράστιο τμήμα των συνόρων Συρίας και Ιορδανίας . Πριν περάσεις την κεντρική είσοδο του πιο διάσημου καταυλισμού προσφύγων στον κόσμο, νιώθεις μια απόκοσμη εξοικείωση.

Οι εικόνες θυμίζουν παρατημένο κινηματογραφικό σκηνικό του Βιμ Βέντερς στο Παρίσι-Τέξας. Ένα «λούνα παρκ» δυστυχίας. Καυτός άνεμος, εγκαταλειμμένοι αυτοκινητόδρομοι, ένα έρημο βενζινάδικο , ένας βοσκός οδηγεί λίγα πρόβατα σε μονοπάτι προς τους χαμηλούς λόφους της επαρχίας Μαφράκ.

 

 

 

 

 

Σε πολλές χώρες της Μέσης Ανατολής, ιδιαίτερα κοντά σε συνοριακά περάσματα, η ίδια εικόνα παραλογισμού. Μια ασταμάτητη παλίρροια Σύρων προσφύγων μετακινείται προς όλα τα σημεία του ορίζοντα. Χιλιάδες λεωφορεία μεταφέρουν πρόσφυγες σε γνωστά και άγνωστα σημεία της Μέσης Ανατολής.
____________
Ζαατάρι. Μια αυτοσχέδια πόλη προσφύγων υπό την εποπτεία του ΟΗΕ στην βόρεια Ιορδανία , μόλις 10 χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορα της Συρίας και τον εμφύλιο πόλεμο. Είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος προσφυγικός καταυλισμός στον κόσμο, μετά από το στρατόπεδο Kakuma στη βορειοδυτική Κένυα που φιλοξενεί 200.000 ανθρώπους.

Στην έβδομη χρονιά του πολέμου στη Συρία, η Ιορδανία υποδέχθηκε 1.4 εκατομμύρια Σύρους, εκ των οποίων μόνο 650.000 έχουν εγγραφεί στην Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες (UNHCR).

Το Ζαατάρι «γεννήθηκε» το 2012, λίγους μήνες μετά την έναρξη του πολέμου στη Συρία και σήμερα είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Ιορδανίας με 80.000 κατοίκους. Στην ακμή της, το 2013, έφτασε να φιλοξενεί τον- τρομαχτικό από κάθε άποψη- αριθμό, των 203.000 προσφύγων ξεπερνώντας και τον καταυλισμό Kakuma στην Κένυα. Είναι ωστόσο χωρίς δεύτερη σκέψη, το πιο διάσημο στρατόπεδο προσφύγων.

 

 

 

 

 

 

Οι μεγαλύτερες ανθρωπιστικές οργανώσεις είναι παρούσες εδώ, ενώ την απόκοσμη ατμόσφαιρα του έζησαν από κοντά για λίγες ώρες διάσημες σταρ, όπως η Αντζελίνα Τζολί, η Άσλει Τζουντ η Ναόμι Κάμπελ κ.α.
Όπως οι περισσότεροι καταυλισμοί προσφύγων σε ολόκληρο τον κόσμο, έτσι και το Ζαατάρι δημιουργήθηκε ως χώρος προσωρινής εγκατάστασης, στη μέση της ερήμου.

Σε λίγους όμως μόνο μήνες, εξελίχθηκε σε μια κανονική πόλη με αγορά, οικονομία και κάποιες στοιχειώδεις δομές διακυβέρνησης. Το ίδιο συνέβη και με δεκάδες στρατόπεδα προσφύγων στην Αφρική. Απελπισμένοι άνθρωποι αναζήτησαν σωτηρία για λίγο καιρό στους καταυλισμούς του ΟΗΕ, αλλά έμειναν εκεί για πάντα…
Η μοίρα όμως αυτού του στρατοπέδου στην επαρχία Μαφράκ της Ιορδανίας είναι προδιαγεγραμμένη και διαφορετική.

Η εκρηκτική ανάπτυξη του καταυλισμού από το 2012 ώθησε ανέλπιστα την τοπική οικονομία, σε αυτό το εντελώς παραμελημένο τμήμα της Ιορδανίας που παλαιότερα ήταν γνωστό μόνο για το λαθρεμπόριο όπλων, ναρκωτικών και ζώων.

Αλλά αυτό δεν φαίνεται να έπεισε την κυβέρνηση του Αμάν. Η Ιορδανία «σφράγισε» τα σύνορα των 370 χιλιομέτρων της με τη Συρία τον Μάιο του 2013, επικαλούμενη ζητήματα ασφαλείας αλλά και την σημαντική έλλειψη νερού στην περιοχή. Μέσα στον καταυλισμό απαγορεύεται η χρήση αυτοκινήτου ή οποιουδήποτε μηχανοκίνητου οχήματος. Οι πρόσφυγες απαγορεύονται να φυτεύουν δέντρα και να χρησιμοποιούν τσιμέντο.

 

 

 

 

 

 

Περιορισμοί που δείχνουν ότι η κυβέρνηση της Ιορδανίας δεν θα ανεχτεί για μεγάλο χρονικό διάστημα την παραμονή των Σύρων προσφύγων στο Ζαατάρι. Αυτή η συμπεριφορά της Ιορδανικής κυβέρνησης εξηγεί σε σημαντικό βαθμό και την δραματική μείωση του αριθμού των προσφύγων στον καταυλισμό. Από 200.000 το 2013 σε 80.000 σήμερα.

Άγνωστο πότε- αλλά σύντομα, το Ζαατάρι θα μετατραπεί σε μια πόλη-φάντασμα, μνημείο μιας σκοτεινής σελίδας της ιστορίας του 21ου αιώνα.

Το Παρίσι στο Ζαατάρι

 

 

 

 

 

Περνάω το κεντρικό σημείο έλεγχου και πλησιάζω τα πρώτα προκατασκευασμένα σπίτια. Οι δρόμοι είναι κομμάτια της ερήμου. Χώμα και λάσπη παντού. Το σημερινό όμως Ζαατάρι δεν έχει καμία σχέση με αυτό του μακρινού 2012, όταν έφτασαν οι πρώτες 100 οικογένειες Σύρων. Τις χιλιάδες σκηνές αντικατέστησαν λυόμενα σπίτια, δωρεά της Σαουδικής Αραβίας. Ο καταυλισμός είναι οργανωμένος .

Η πόλη χωρίζεται σε 12 συνοικίες, με 26.000 προκατασκευασμένα τροχόσπιτα. Υπάρχει εγκατάσταση επεξεργασίας λυμάτων που αντιμετωπίζει το 80% των λυμάτων που δημιουργούνται στο στρατόπεδο, ενώ πλέον, υπάρχει οργανωμένο δίκτυο διανομής νερού. Το πιο σημαντικό από όλα είναι ότι υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα.

Το 2012 οι πρώτοι πρόσφυγες αντίκρισαν μια εφιαλτική εικόνα. Στη μέση της ερήμου, λίγοι άντρες του ΟΗΕ δεν προλάβαιναν να σηκώνουν σκηνές για τα ατελείωτα καραβάνια προσφύγων που έφταναν από την Συρία.

 

 

 

 

 

 

Σήμερα στο Ζαατάρι υπάρχει ακόμη και… παριζιάνικο άρωμα. O πολυσύχναστος κεντρικός δρόμος του καταυλισμού ονομάζεται «Champs-Elysees”(!). Από πού προήλθε η ανατρεπτική αυτή ονομασία; «Μέχρι τα τέλη του 2013 υπήρχε στο στρατόπεδο μία κινητή γαλλική στρατιωτική νοσοκομειακή μονάδα» μου εξηγεί ένας νεαρός Σύρος, αυτήν ήταν η αιτία που ενέπνευσε σαρκαστικά την φαντασία των προσφύγων για την ονομασία του κεντρικού shouk. Πόση ελπίδα χαρίζει η διαπίστωση ότι οι άνθρωποι και στις πιο δραματικές στιγμές λυτρώνονται από τον αυτοσαρκασμό και το χιούμορ.

Η «Λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων» λοιπόν, φιλοξενεί μια κεντρική αγορά γεμάτη ζωή με εκατοντάδες καταστήματα και τις φωνές αναρίθμητων παιδιών που διασκεδάζουν με τα ποδήλατα τους. Τυπική εικόνα μιας φασαριόζικης μεσανατολικής λαϊκής αγοράς. Οι κάτοικοι του καταυλισμού μπορούν να προμηθευτούν τα πάντα, από ρούχα και ποδήλατα μέχρι νυφικά και καναρίνια.

Ειδικά αυτές τις ημέρες που όλοι προετοιμάζονται για την μεγάλη μουσουλμανική γιορτή Eid al-Adha (γιορτή της Θυσίας, σε ανάμνηση της προθυμίας του Αβραάμ να θυσιάσει τον μοναχογιό του Ισαάκ ως δείγμα υποταγής στο Θεό).

Φτάνω μπροστά από ένα εντυπωσιακό μπακάλικο. Ο ιδιοκτήτης του κύριος Nsirat με υποδέχεται με ευγένεια και μου δείχνει υπερήφανος την πραμάτεια του. Πουλάει φρούτα, καρύδια, γλυκά, δημητριακά ολικής αλέσεως, αποξηραμένα φρούτα. Έφτασε από την επαρχία Ντεράα της Συρίας το 2012 και δύο μήνες μετά άνοιξε το κατάστημα του.

Δεν τον εντυπωσιάζει η παρουσία ξένων δημοσιογράφων, έχει δει πολλούς να περνάνε από το στρατόπεδο. Είναι πρόθυμος να σου μιλήσει για τον καταυλισμό που ξέρει τόσο καλά αλλά αρνείται ευγενικά να αναφερθεί στο παρελθόν και στον πόλεμο της Συρίας. Το ίδιο κάνουν και οι περισσότεροι.

Ο πόλεμος τελειώνει και η ελπίδα να γυρίσουν στα μέρη τους μεγάλη. Κάθε αναφορά που μπορεί να τους κατατάξει σε οποιαδήποτε πολιτική, η θρησκευτική φράξια που συμμετέχει στον εμφύλιο της Συρίας ίσως είναι επικίνδυνη…

 

 

 

 

 

 

Ακριβώς απέναντι βρίσκεται ένα κατάστημα ρούχων. Με υποδέχεται με ακόμη μεγαλύτερη επιφυλακτικότητα ο κύριος Mohammad al-Omary . Είναι και αυτός από την Ντεράα. Μόλις έφτασε μια νέα παρτίδα ρούχων από το Αμμάν και είναι βέβαιος ότι κατά τη διάρκεια της γιορτής του Eid al-Adha οι πωλήσεις θα αυξηθούν. «Πολλοί θα αγοράσουν καινούργια ρούχα, κυρίως οι άντρες και τα παιδιά, έτσι γινόταν πάντα και πίσω στη πατρίδα και ο κόσμος δεν αλλάζει συνήθειες. Όλες οι γιορτές τους θυμίζουν την Συρία».

Περιφερόμενα φαντάσματα

Μέσα στο κατάστημα βρίσκονται δυο παιδιά. Μιλάνε δυνατά και γελάνε συνέχεια. Το μεγαλύτερο μοιάζει 15,16 ετών ο μικρότερος 10. Δοκιμάζουν λινά παντελόνια και μπλούζες. Μένω δέκα λεπτά μαζί τους και βγαίνουμε μαζί από το κατάστημα. Ο Abdulghani και ο Αli είναι αδέλφια και έφτασαν από την Ντεράα το καλοκαίρι του 2012. Περπάτησαν τρεις μέρες μαζί με χιλιάδες άλλους ανθρώπους μέσα από την έρημο και έφτασαν στο Ζαατάρι.

Ο πατέρας τους σκοτώθηκε στην αρχή του πολέμου και η μητέρα τους, μετά από λίγες μέρες, όταν οι μάχες πλησίαζαν στο διπλανό χωριό, αποφάσισε να φύγουν. Η μητέρα τους έβαλε στην αγκαλιά της το τρίτο αδελφάκι τους , την Σάμια, βρέφος λίγων μηνών.

Ο δεκάχρονος τότε Abdulghani πήρε τον τετράχρονο Ali από το χέρι και ξεκίνησαν με τα πόδια, μαζί με χιλιάδες άλλους κατοίκους από την περιφέρεια της Ντεράα. Δεν γνώριζαν ούτε που πάνε ούτε πως θα φτάσουν.

Μπερδεύτηκαν μαζί με άλλα καραβάνια προσφύγων που ερχόντουσαν από την Δαμασκό . Την δεύτερη μέρα ο Abdulghani και ο Ali έχασαν την μητέρα τους, που λίγες ώρες πριν κατάφερε και ανέβηκε μαζί με την Σάμια σε ένα κάρο.

Τα παιδιά έμειναν ακίνητα στο ίδιο σημείο για πολλές ώρες, περιμένοντας τη μητέρα τους. Από μπροστά τους περνούσαν χιλιάδες πρόσφυγες προς όλες τις κατευθύνσεις. Κάποια στιγμή άκουσαν μια φωνή «μη στέκεστε, ξεκινήστε, ελάτε μαζί μας, πάμε στην Ιορδανία». Τα παιδιά ακολούθησαν το καραβάνι.

Περπάτησαν για πολλές ώρες μέσα από την έρημο και έφτασαν την επόμενη μέρα στο Ζαατάρι. Μετά από δύο ημέρες, υπάλληλοι του ΟΗΕ ανακοίνωσαν στα παιδιά ότι η μητέρα τους βρίσκεται και αυτή στο Ζαατάρι και τα περιμένει.

«Τώρα όλα είναι εύκολα» λέει ο Abdulghani που ψάχνει δουλειά έξω από τον καταυλισμό και πιστεύει ότι γρήγορα θα τα καταφέρει. Ο μικρός του αδελφός τον παρακινεί να βιαστούν, θέλει να παίξει βίντεο games. Με ένα ιορδανικό δηνάριο που τους έδωσε η μητέρα τους μπορούν άνετα να περάσουν τρεις ώρες μέσα στο κατάστημα βιντεοπαιχνιδιών που βρίσκεται κοντά στο προκατασκευασμένο τροχόσπιτο τους. «Μου αρέσει το σχολείο, αλλά καλύτερα μου αρέσουν τα βίντεο games» λέει ο μικρός Ali. Χαμογελώ και συμφωνώ συνωμοτικά μαζί του.

«Τότε, τις πρώτες μέρες στο Ζαατάρι, βλέπαμε χιλιάδες ανθρώπους να εμφανίζονται μέσα από τις αμμοθύελλες της ερήμου, έμοιαζαν με φαντάσματα που είχαν χαθεί…» μου λέει Καναδός υπάλληλος της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες στο Αμμάν.

Ντεράα: Ο πόλεμος ξεκίνησε από ένα γκράφιτι 

Το 80% περίπου των προσφύγων του καταυλισμού στο Ζαατάρι προέρχεται από την πόλη Ντεράα της νότιας Συρίας. Της αποκαλουμένης «καταραμένης πόλης», αφού από εκεί ξεκίνησε ο καταστροφικός εμφύλιος πόλεμος.

 

 

 

 

 

 

Τον Φεβρουάριο του 2011, με την λεγόμενη «αραβική άνοιξη» να έχει επικρατήσει σε Τυνησία και Αίγυπτο και στην Λιβύη για πρώτη φορά να αμφισβητείται το καθεστώς Καντάφι, μια ομάδα 14χρονων εφήβων στη Ντεράα , κάνοντας περισσότερο πλάκα, απευθυνόμενη στον πρόεδρο Άσαντ έγραψε έξω από το σχολείο τους στα αραβικά «Γιατρέ έρχεται η σειρά σου».

Η απάντηση του καθεστώτος ήταν άμεση. Τα παιδιά συνελήφθησαν, κρατήθηκαν για έξη εβδομάδες σε αστυνομικά τμήματα και κακοποιήθηκαν βάναυσα.
Χιλιάδες διαδηλωτές βγήκαν στους δρόμους της Ντεράα απαιτώντας την απελευθέρωση των παιδιών.

Ξεκίνησαν επεισόδια με την αστυνομία να πυροβολεί διαδηλωτές. Σε λίγες μέρες εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές σε όλη τη Συρία βγήκαν στους δρόμους απαιτώντας δημοκρατία και ελευθερία. Για πρώτη φορά εμφανίστηκαν διαδηλωτές με όπλα. Σταδιακά στις διαδηλώσεις άρχισαν να εμφανίζονται οπλισμένα μέλη ακραίων μουσουλμανικών ομάδων. Μέσα σε λίγους μήνες ο πόλεμος ήταν γεγονός σε ολόκληρη την Συρία. Όλοι πολεμούσαν εναντίον όλων…

Ο Mouawiya Syasneh, ένα από τα δεκατετράχρονα παιδιά που έγραψαν το περίφημο σύνθημα στο σχολείο της Ντεράα, στρατιώτης σήμερα του ελεύθερου Συριακού Στρατού, λέει ότι λυπάται για αυτό που έγινε. «Αν μπορούσαμε να προβλέψουμε τι καταστροφή θα συμβεί , δεν θα είχαμε γράψει ποτέ αυτό το σύνθημα» , δήλωσε για το ντοκιμαντέρ «Το αγόρι που ξεκίνησε τον συριακό πόλεμο».

Το Ζαατάρι στο φως

Φαίνεται από την πρώτη ματιά. Το Zaatari δεν είναι όπως οι υπόλοιποι καταυλισμοί προσφύγων στην Ιορδανία, τον Λίβανο ή την Τουρκία. Πουθενά αλλού δεν υπάρχουν τόσα προγράμματα ανθρωπιστικής βοήθειας, ενώ στους περισσότερους προσφυγικούς καταυλισμούς απαγορεύεται το εμπόριο και η διακίνηση αγαθών. Υπάλληλοι των διεθνών ανθρωπιστικών οργανώσεων εκτιμούν ότι το Ζαατάρι μπορεί, κατά κάποιο τρόπο, να αποτελέσει πρότυπο για τους άλλους καταυλισμούς.

Μέχρι το καλοκαίρι του 2017, κάθε οικογένεια προσφύγων λάμβανε 141 δολάρια το μήνα από το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Σίτισης (World Food Programme) του ΟΗΕ, ποσό που προορίζεται αποκλειστικά για την αγορά τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης μόνο από δυο κεντρικά καταστήματα στο Ζαατάρι.

Η πίστωση των χρημάτων αλλά και η αγορά των προϊόντων γίνεται μέσω … χρεωστικής κάρτας! Οι τιμές των τροφίμων είναι σχετικά χαμηλές, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι τα χρήματα δεν επαρκούν για περισσότερες από 15 ημέρες, ιδιαίτερα για πολυμελείς οικογένειες.

Στο Ζαατάρι λειτουργούν εννέα κέντρα πρωτοβάθμιας υγειονομικής περίθαλψης που χρηματοδοτούνται κυρίως από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Μέσα στην κεντρική κλινική, οι ασθενείς περιμένουν ήσυχα τη σειρά τους.

Η Alia Al Shermar, νοσοκόμα που εργάζεται στην υποδοχή, λέει ότι περίπου 600 ασθενείς κατά μέσο όρο κάθε μέρα, επισκέπτονται την κλινική κυρίως με αναπνευστικά προβλήματα . «Η σκόνη της ερήμου επηρεάζει πολλούς ανθρώπους στο στρατόπεδο, ειδικά τα παιδιά. Έχουμε πολλές περιπτώσεις άσθματος και παιδιά με ψείρες. Κάθε ασθενής έχει το δικό του αρχείο, είμαστε σχεδόν σαν νοσοκομείο…»

Ο Ιορδανός γιατρός Yaroup Aklouni, συμπληρώνει ότι αυτή η κλινική έχει αποκλειστικές υπηρεσίες.
«Είναι η μοναδική κλινική που λειτουργεί 24 ώρες, διαθέτει προηγμένο εργαστήριο, υπηρεσία ασθενοφόρων και η μόνη που έχει προγράμματα εμβολιασμού για τα παιδιά του καταυλισμού. Προμηθεύει επίσης φάρμακα για όλες τις χρόνιες ασθένειες, όπως οι καρδιακές παθήσεις.

Κανένας ασθενής δεν έχει χάσει τα φάρμακά του. Περίπου 2.000 εργαστηριακές εξετάσεις διεξάγονται καθημερινά. Όταν οι ασθενείς δεν μπορούν να υποβληθούν σε θεραπεία ή χρειάζεται χειρουργική επέμβαση, στέλνονται σε νοσοκομεία εκτός του καταυλισμού και τα έξοδα τους καλύπτονται πλήρως».

Στο Ζαατάρι λειτουργούν επίσης έντεκα δημοτικά σχολεία, με Ιορδανούς δασκάλους που διορίζονται από το Υπουργείο Παιδείας στο Αμμάν. Τα επίσημα στοιχεία αναφέρουν ότι σχεδόν 20.000 παιδιά έχουν γραφτεί στα σχολεία του καταυλισμού .

Τα κορίτσια πηγαίνουν σχολείο το πρωί , και τα αγόρια τα μεσημέρι. Όποιο παιδί θέλει να συνεχίσει τις σπουδές του πρέπει να βγει εκτός καταυλισμού. Κάτι που είναι σχεδόν αδύνατο, αφού θα πρέπει να μεταφερθεί ολόκληρη η οικογένεια μαζί του. Δευτεροβάθμια εκπαίδευση δεν υπάρχει.
Στο Ζαατάρι υπάρχουν κι άλλες καλές ειδήσεις.

Πρόσφατα, η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (ILO) σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες διοργάνωσαν μέσα στον καταυλισμό εκδήλωση για ιορδανικές εταιρείες που ενδιαφέρονται να προσλάβουν Σύρους πρόσφυγες στους τομείς της γεωργίας, της μεταποίησης, των κατασκευών και των χημικών. Υπολογίζεται, ότι 1600 άτομα θα μπορέσουν να εργαστούν σύντομα εκτός καταυλισμού.

Το Ζαατάρι στο σκοτάδι

Υπάρχουν όμως αυτοί που δεν πείθονται. Πολλοί-πάρα πολλοί- πρόσφυγες βλέπουν το Ζαατάρι σαν «φυλακή».
Απογοητευμένοι από την ζωή στον καταυλισμό, εκατοντάδες πρόσφυγες περιμένουν καθημερινά σε ένα κυβερνητικό γραφείο για να υποβάλουν αίτηση για να εγκαταλείψουν το Ζαατάρι. Σε ελάχιστους περνάει από το μυαλό να επιχειρήσουν να αποδράσουν για την Δυτική Ευρώπη.

Ακούνε τις ειδήσεις που καταφτάνουν από την Ελλάδα και την Τουρκία για την οδύσσεια που ζουν οι ομοεθνείς τους στα νερά του Αιγαίου. Δεν τους προκαλούν εντύπωση. Η πραγματικότητα είναι ότι οι περισσότεροι από αυτούς δεν προσπαθούν απεγνωσμένα να φτάσουν στη Δύση. Είναι απελπισμένοι να επιστρέψουν στο δικό τους σπίτι, που βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα μακριά.

Για τα παιδιά και τους έφηβους, η κατάσταση είναι ακόμη πιο ζοφερή. Ο καταυλισμός έχει 76 τζαμιά και μόλις 11 σχολεία. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς, ότι η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και το Κουβέιτ παρέχουν το μεγαλύτερο μέρος της χρηματοδότησης για το Ζαατάρι για να βρει εύκολα την απάντηση στην παράδοξη αυτή αναλογία.

Πολλοί έφηβοι περιπλανώνται άσκοπα όλη την ημέρα. Μοναδικό θέμα συζήτησης τους πώς θα καταφέρουν να εγκαταλείψουν τον καταυλισμό. Αρκετοί καταφέρνουν και «ξεγλιστρούν» τα βράδια από το Ζαατάρι και εργάζονται σε κοντινά αγροκτήματα. Επιστρέφουν με περιπετειώδη τρόπο και σε συνεννόηση με τοπικές συμμορίες μέσα στο στρατόπεδο.

Ένας 49χρονος πατέρας λέει:
«Αναγκάζομαι και δίνω στον γιο μου κάθε μέρα χρήματα για να ξοδεύει το χρόνο του σε βιντεοπαιχνίδια, καθώς φοβάμαι ότι εάν κάνει κάποιο λάθος και τον ανακαλύψουν οι Ιορδανοί θα διώξουν ολόκληρη την οικογένεια πίσω στη Συρία. Τον παρακολουθώ 24 ώρες το εικοσιτετράωρο».

 

 

 

 

 

 

 

Μια συνηθισμένη εικόνα: Άνθρωποι φτωχοί, συντετριμμένοι με το βλέμμα στο κενό. «Ξυπνούν» μόνο όταν ακούσουν κάποια είδηση ή φήμη για το τι συμβαίνει στη Συρία και πότε μπορεί να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.

Στον καταυλισμό υπάρχουν υψηλά επίπεδα ενδοοικογενειακής βίας, ενώ κορίτσια παντρεύονται σε ολοένα και μικρότερες ηλικίες. Η οργάνωση Save the Children υποστηρίζει, ότι πολλές οικογένειες προσφύγων παντρεύουν τις ανήλικες κόρες τους για να τις προστατεύσουν από επιθέσεις σεξουαλικής βίας που δέχονται μέσα στο στρατόπεδο και να τις εξασφαλίσουν οικονομικά. Από τις 500 περίπου Σύριες που παντρεύονται κάθε μήνα στην Ιορδανία , 170 είναι ανήλικες.

Καθώς βγαίνουμε έξω από το στρατόπεδο των Ηνωμένων Εθνών, μικρά παιδιά όχι παραπάνω από 12 ή 13 ετών, με ακουμπισμένα τα ποδήλατα τους στον εσωτερικό τοίχο του καταυλισμού σκύβουν στη σκιά σαν να προσεύχονται. Κοιτάζουν με αγωνία και προσοχή τα κινητά τους τηλέφωνα, προσπαθώντας να μπουν στο WiFi δίκτυο του στρατοπέδου .

 

 

 

 

 

 

 

Ακούγεται –και ίσως είναι- αφελής συλλογισμός, αλλά δεν γίνεται να μην σου περάσει από το μυαλό: Πως μπόρεσε ο σύγχρονος κόσμος να αφήσει να εξελιχθεί αυτός ο παραλογισμός;

Σχετικά Άρθρα

Back to top button