Νομικά Υγείας

Ιατρική αμέλεια: Μια αόριστη νομική έννοια δένει χειροπόδαρα τους νοσοκομειακούς γιατρούς

Του δικηγόρου Τζώρτζη Ρούσσου

Για να καταδικαστεί ένας νοσοκομειακός ιατρός να πληρώσει ασθενή που περιέθαλψε για ιατρικό σφάλμα απαιτείται με βάση το νόμο είτε δόλος είτε αμέλεια…
Επειδή ο δόλος (η πρόθεση δηλαδή να προκαλέσει ο ιατρός ζημιά σε ασθενή που περιθάλπει) είναι από σπάνιος έως ανύπαρκτος θα πρέπει να δούμε την έννοια της αμέλειας

Τι σημαίνει αμέλεια

Για να καταλάβουμε την αμέλεια θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας τις έννοιες της «απόκλισης» και της «συνήθους συμπεριφοράς».
Αν λοιπόν ένας ιατρός που επεμβαίνει σε ασθενή του προξενεί βλάβη γιατί το έπραξε με τέτοιο τρόπο που αποκλίνει απ’ ότι θα έκαναν συνήθως οι υπόλοιποι ιατροί της ειδικότητας του τότε έχουμε την περίπτωση της αμέλειας…

Με βάση τη νομολογία λοιπόν των δικαστηρίων αμέλεια υφίσταται όταν η συμπεριφορά του ιατρού που ζημιώνει ασθενή του, αποκλίνει σημαντικά από τη συμπεριφορά που οφείλει να επιδεικνύει συνετός άνθρωπος που ανήκει στον ίδιο (επαγγελματικό, κοινωνικό κλπ.) κύκλο με αυτόν. Ουσιαστικά τα δικαστήρια θεωρούν ότι ο ιατρός που ζημίωσε ασθενή του δεν κατέβαλε την επιμέλεια που θα επιδείκνυε κάποιος ιατρός της αυτής ειδικότητας…

Το πρόβλημα έγκειται στην αοριστία

Ωραία όλα αυτά αλλά αρκούντως αόριστα για να είναι δυσνόητα, είναι η πρώτη σκέψη που θεωρώ ότι κάνει όποιος τα διαβάζει!

Πράγματι η έννοια της αμέλειας, συγκαταλέγεται στις αόριστες νομικές έννοιες… Αυτό σημαίνει ότι κάθε φορά εξειδικεύεται από τον εκάστοτε δικαστή που επιλαμβάνεται μίας υπόθεσης και αυτό σίγουρα μπορεί να γεννήσει αντιφατικές δικαστικές αποφάσεις μεταξύ ομοειδών περιπτώσεων

Πάντως θα πρέπει να γνωρίζετε ότι τουλάχιστον σε επίπεδο νομικής θεωρίας για να θεωρηθεί βαριά η αμέλεια, απαιτείται μεγάλη απόκλιση από την συμπεριφορά του μέσου συνετού ανθρώπου ή να υπάρξει εκτροπή από την απαιτούμενη στις συναλλαγές επιμέλεια ιδιαιτέρως μεγάλη ή ασυνήθως σοβαρή

Τι ορίζει ο Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας

Σε όλα τα παραπάνω θα πρέπει να προστεθούν βέβαια τα οριζόμενα στον Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας που έχει κυρωθεί με νόμο και άρα είναι υποχρεωτικός.

Αναλυτικότερα:

Άρθρο 2§3: Το ιατρικό λειτούργημα ασκείται σύμφωνα με τους γενικά αποδεκτούς και ισχύοντες κανόνες της ιατρικής επιστήμης. Διέπεται από απόλυτο σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους χωρίς διάκριση φύλου, φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, ηλικίας, σεξουαλικού προσανατολισμού, κοινωνικής θέσης ή πολιτικής ιδεολογίας.

Αρθρο 3§3. Ο ιατρός, κατά την άσκηση της ιατρικής, ενεργεί με πλήρη ελευθερία, στο πλαίσιο των γενικά αποδεκτών κανόνων και μεθόδων της ιατρικής επιστήμης, όπως αυτοί διαμορφώνονται με βάση τα αποτελέσματα της εφαρμοσμένης σύγχρονης επιστημονικής έρευνας.

Έχει δικαίωμα για επιλογή μεθόδου θεραπείας, την οποία κρίνει ότι υπερτερεί σημαντικά έναντι άλλης, για τον συγκεκριμένο ασθενή, με βάση τους σύγχρονους κανόνες της ιατρικής επιστήμης, και παραλείπει τη χρήση μεθόδων που δεν έχουν επαρκή επιστημονική τεκμηρίωση.

Αρθρο 3§4. Οποιαδήποτε διαγνωστική ή θεραπευτική μέθοδος, η οποία δεν εφαρμόζεται από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα, χαρακτηρίζεται ως πειραματική και η εφαρμογή της επιτρέπεται μόνο σύμφωνα με το νομικό και δεοντολογικό πλαίσιο που διέπει τη διεξαγωγή της επιστημονικής έρευνας.

Σχετικά άρθρα

Close