Συνεντεύξεις - Άρθρα

Κάθε χρόνο και χειρότερα;

 

Η κατάσταση στα Δημόσια Νοσοκομεία της χώρας, αντί να βελτιώνεται, πάει από το κακό… στο χειρότερο! Οι ελλείψεις σε προσωπικό είναι πολλές, όπως και οι ελλείψεις σε υλικά, με αποτέλεσμα οι φροντιστές των ασθενών να αναγκάζονται να παρακαλάνε τις νοσηλεύτριες και τους γιατρούς για να τους προσέξουν και συχνά να τους ΄΄χαρτζιλικώνουν΄΄, με το ζόρι ενίοτε, για να τους έχουν ΄΄από κοντά΄΄.

 
Επιπλέον αγοράζουν οι ίδιοι από το φαρμακείο επιδέσμους και ό,τι άλλο χρειαστεί και φυσικά, δεν επιτρέπεται να παραπονεθούν γι αυτό. ΄΄Τι να κάνουμε, έχουμε κρίση…΄΄ είναι συνήθως η απάντηση, αν δεν αρχίσουν να ΄΄λούζουν΄΄ τον εκάστοτε Υπουργό Υγείας με… κοσμητικά επίθετα.

 
Στον αντίποδα, βέβαια, βρίσκονται οι εργαζόμενοι, που με αυτοθυσία φροντίζουν τους ασθενείς, τρέχοντας από τον έναν θάλαμο στον άλλο, για να χαρίσουν χαμόγελα και δυο στοργικές κουβέντες στους αρρώστους και στους οικείους τους.

 
Θυμάμαι χαρακτηριστικά την περίπτωση δύο δικών μου ανθρώπων, που νοσηλεύτηκαν με λίγους μήνες διαφορά σε μεγάλο δημόσιο νοσοκομείο των βορείων προαστίων, ευτυχώς για κάτι περαστικό.

 
Όταν πήγαμε στα εξωτερικά ιατρεία – Μεγάλη Πέμπτη ήταν θυμάμαι – οι γιατροί πηγαινοέρχονταν από τον έναν στον άλλο ασθενή και, παρά την κούρασή τους, ήταν ευγενείς και πέρα για πέρα συνεργάσιμοι. Όταν, όμως, μπήκαμε στο δωμάτιο, χρειάστηκε να κάνουμε μόνοι μας πολλά πράγματα – μεταξύ αυτών τις αλλαγές στα σεντόνια – γιατί η μία (!) νοσηλεύτρια του ορόφου έτρεχε και δεν έφτανε!

 
Όσο για την καθαρίστρια, είχε άδεια και πήγαινα, έπαιρνα τη σφουγγαρίστρα κι έριχνα κι ένα σφουγγάρισμα. Για το μπάνιο τι να σας πω… Αγόρασα απορρυπαντικά και το καθάριζα κάθε μέρα, γιατί οι ασθενείς ήταν χειρουργημένοι κι έπρεπε όλα να αστράφτουν…

 
Λίγο καιρό μετά, χωρίς να είναι γιορτές, ξαναβρέθηκα στο ίδιο νοσοκομείο και έκπληξη! η κατάσταση ήταν ίδια και λίγο χειρότερη. Πάλι οι νοσοκόμες δεν επαρκούσαν, πάλι καθαρίστριες απουσίαζαν, πάλι οι γιατροί ήταν ακριβοθώρητοι, πάλι οι λίγοι εργαζόμενοι έβαζαν τα δυνατά τους, πάλι επιβραβεύαμε το φιλότιμο με καλές κουβέντες…

 
Και αναρωτιέμαι: Πώς γίνεται μέσα σε χρονικό διάστημα λίγων μηνών η κατάσταση όχι μόνο να μη δείχνει σημάδια βελτίωσης, αλλά, αντίθετα, να χειροτερεύει; Γιατί πρέπει, αν δεν θέλουμε να ζήσουμε όλα αυτά, να βάλουμε πολύ βαθιά το χέρι στην τσέπη και να πάμε σε πολυτελή ιδιωτικά νοσοκομεία, για να μας παρασχεθούν τα αυτονόητα;

 
Κι όποιος δεν έχει χρήματα για τη χρεία ώρα ή κάποιο ΄΄μέσο΄΄ τι κάνει, δηλαδή; Πεθαίνει; Δεν τα γράφω όλα αυτά σε μια έκρηξη άφατου λαϊκισμού, ούτε, βέβαια, για να πυροδοτήσω καταστάσεις. Αλλά στα 23 χρόνια που ασχολούμαι με αυτά τα θέματα, δε μπορώ να μη στηλιτεύσω τα κακώς κείμενα, μόνο και μόνο για να χαϊδέψω αυτιά.

 
Και ναι, σίγουρα δεν έχουν όλοι οι εργαζόμενοι φιλότιμο και υπερβάλλοντα ζήλο και σίγουρα γίνονται και λάθη. Όμως ειλικρινά πιστεύω ότι είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Σε κάθε περίπτωση η εκάστοτε πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας οφείλει να δώσει άμεσα λύσεις σε όλα τα φλέγοντα προβλήματα.

 
Κατανοώ ότι όλα μαζί δε γίνονται, αλλά μέρες που είναι, το εύχομαι. Άγιε Βασίλη ακούς;

Σχετικά Άρθρα

Back to top button