sport-medicineΕιδήσεις ΥγείαςΤραυματισμοίΧωρίς κατηγορία

Καλοκαιρινά αθλήματα και τραυματισμοί ισχίου: Τι να προσέξετε;

Αρχική > Χωρίς κατηγορία > Καλοκαιρινά αθλήματα και τραυματισμοί ισχίου: Τι να προσέξετε;

Αυξημένες πιθανότητες τραυματισμού και πόνου στο ισχίο έχουν οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε αθλήματα που εκτελούνται σε εξωτερικούς χώρους.

Ειδικά κατά τις καλοκαιρινές διακοπές που ο μεγαλύτερος ελεύθερος χρόνος επιτρέπει την ενασχόληση με δραστηριότητες που συνεπάγονται τρέξιμο, συγκρούσεις, πτώσεις κλπ. ο κίνδυνος τραυματισμού του ισχίου τόσο των αθλητών όσο και των “μαχητών” του σαββατοκύριακου είναι υπαρκτός.

Ο πόνος του ισχίου και της βουβωνικής χώρας αποτελεί συνηθισμένο παράπονο των αθλητών όλων των ηλικιών και εκτιμάται ότι αντιπροσωπεύει το 5% έως 6% όλων των αθλητικών τραυματισμών.

Η αιτία του πόνου του ισχίου είναι συχνά πολυπαραγοντική, και περιλαμβάνει προβλήματα των οστών και των μαλακών ιστών που μπορεί να προκύψουν ενδο- ή εξω-αρθρικώς τόσο λόγω οξέων όσο και χρόνιων καταστάσεων υπερφόρτισης», εξηγεί ο Δρ. Βασίλειος Σακελλαρίου, χειρουργός ορθοπαιδικός.

Επιπρόσθετα, υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι οι νεότεροι αθλητές που συμμετέχουν σε αθλήματα που απαιτούν συγκρούσεις έχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης παραμορφώσεων και οστεοαρθρίτιδας.

Η πεζοπορία, η ποδηλασία, το μπάσκετ, το ποδόσφαιρο, το κολύμπι, το θαλάσσιο σκι αλλά και το τρέξιμο μπορούν να προκαλέσουν τραυματισμούς ακόμα και σε καλά γυμνασμένους αθλητές. Αλλά ο προσδιορισμός της αιτίας του πόνου μπορεί να είναι δύσκολη υπόθεση.

Όπως εξηγεί ο Δρ. Σακελλαρίου, οι αθλητές που συμμετέχουν σε οργανωμένα αθλήματα , διατρέχουν υψηλό κίνδυνο ρήξης του επιχείλιου χόνδρου.

Ο επιχείλιος χόνδρος είναι ένας δακτύλιος από μαλακό ελαστικό ιστό προσκολλημένος στο εξωτερικό χείλος της άρθρωσης του ισχίου. Η ρήξη του μπορεί να προκαλέσει από ελάχιστα έως έντονα συμπτώματα, όπως πόνο στη βουβωνική χώρα, παραγωγή ήχου κλικ από την άρθρωση, “κλείδωμα” ή “μάγκωμα” του ισχίου.

Μπορεί επίσης να οδηγήσει σε δυσκαμψία ή περιορισμένη εμβέλεια κίνησης της άρθρωσης.

Εκτός από τους τραυματισμούς που προκαλούνται από περιστροφή του ισχίου, μια άλλη συχνή αιτία πόνου είναι η θλάση των μαλακών μορίων της λαγόνιας ακρολοφίας, με σχηματισμό υποπεριοστικού αιματώματος, ένας γνωστός τραυματισμός με την ονομασία «hip pointers» που προκαλείται από άμεσα χτυπήματα από την εξωτερική πλευρά του ισχίου.

Παρόλο που εμφανίζεται σε ποδοσφαιριστές, μπορεί επίσης να προκύψει και σε παίκτες του μπάσκετ, σε ποδηλάτες, αναρριχητές ή πεζοπόρους που έχουν πέσει στο πλάι του ισχίου τους. Το τρέξιμο, το άλμα και η συστροφή συνήθως εντείνουν τον πόνο.

Η ακατάλληλη προετοιμασία ή οι ανεπαρκείς διατάσεις είναι ένας άλλος κοινός μηχανισμός που μπορεί να οδηγήσει σε τραυματισμό του ισχίου, όπως σε θλάση των ιγνυακών μυών. Πρόκειται για μια ομάδα τριών μυών που βρίσκονται κατά μήκος του πίσω μέρους του μηρού, και συνδέουν τη λεκάνη με το γόνατο. Οι αθλητές μπορούν να υποστούν μερική ή ολική ρήξη αυτών στην πύελο, εκεί όπου ο μυς συναντά το μέσο του μηρού ή στο γόνατο.

Σε κάθε περίπτωση βιώνουν έναν ξαφνικό, οξύ πόνο στο πίσω μέρος του μηρού κατά τη διάρκεια της δραστηριότητας. Μέσα σε λίγες ώρες από τον τραυματισμό μπορεί να προκύψει οίδημα ή ευαισθησία με πιθανό μώλωπα κατά μήκος του πίσω μέρους του ποδιού.

Από τους πιο συνηθισμένους ενόχους του πόνου στο ισχίο είναι επίσης οι θλάσεις στους καμπτήρες, οι τενοντίτιδες, τα κατάγματα καταπόνησης και η οστεοαρθρίτιδα.

Η τενοντίτιδα – η οποία προκύπτει μετά από υπέρχρηση του ψωίτη μυ ο οποίος τραβάει έναν τένοντα που τον συνδέει με το λαγόνιο οστό, προκαλώντας φλεγμονή του τένοντα- συνήθως οφείλεται σε διάνυση μεγάλων αποστάσεων, σε ταχύτητα ή τρέξιμο σε ανηφόρα.

Η κολύμβηση, αναφέρει ο Δρ. Σακελλαρίου, ευθύνεται για την άσκηση σημαντικής και επαναλαμβανόμενης πίεσης στο ισχίο (καθώς και σε άλλες αρθρώσεις) και ο πόνος που προκαλεί στους επαγγελματίες κολυμβητές και σ’ αυτούς που διανύουν μεγάλες αποστάσεις κολυμπώντας καθημερινά δεν πρέπει να αγνοείται.

Οι διατάσεις και η ενδυνάμωση των μυών είναι τα βασικά στοιχεία για την πρόληψη αυτών των τραυματισμών.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Υψηλή χοληστερίνη: Μήπως φταίνε τα γονίδια;

 

Σχετικά Άρθρα

Back to top button