ΑπόψειςΣυνεντεύξεις - Άρθρα

Μια αντιδεοντολογική “τηλεψυχανάλυση” για Βαρουφάκη

Η ύβρις των παιγνίων και η θεωρία του κίτρινου

Κατ αρχήν να το κάνω σαφές: Η ψήφος μου την Κυριακή είναι ΝΑΙ, η πολιτική γνώμη μου για την κυβέρνηση και τον κ. Βαρουφάκη ειδικά είναι απολύτως αρνητική και ανησυχώ ιδιαίτερα για την πορεία της χώρας. Τελεία. Πάμε παρακάτω.

Τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΙ, 2 Ιουλίου 2015: http://www.skai.gr/news/opinions/article/284903/to-sundromo-tis-uvreos-o-narkissismos-kai-o-varoufakis/ .

Συνάδελφος εφαρμόζει τα διαγνωστικά κριτήρια για τη ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας πάνω στον κ. Βαρουφάκη. Θέτει τεχνική διάγνωση δημόσια, χωρίς να έχει εξετάσει το άτομο και χωρίς τη συναίνεσή του και αυτό με προφανή λόγο την πολιτική παρέμβαση.

Συζητάει για τη θεωρία του λόρδου Όουεν για το σύνδρομο της Ύβρεως με ολίγον από πανεπιστήμιο Tuft και Nassir Ghaemi. Λοιπόν για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους.

Πρώτον ο λόρδος Όουεν έλαβε εκπαίδευση στη Νευρολογία και την Ψυχιατρική τη δεκαετία του 1950 δεν ξέρω αν ολοκλήρωσε και αν πιστοποιήθηκε, πάντως σίγουρα ποτέ δεν άσκησε ιατρική μετά απ αυτό. Ήταν συνεχώς ενεργός πολιτικός ως και σχετικά πρόσφατα.

Δεύτερον ο λόρδος Όουεν στο βιβλίο του που πρόσφατα κυκλοφόρησε και σε μετάφραση από εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας στην Ελλάδα και ο οποίος να σημειωθεί είναι φιλέλληνας και έχει εξοχικό αν δεν κάνω λάθος κάπου στην Πελοπόννησο, προσπάθησε να περάσει το «σύνδρομο της ύβρεως» ως νοσολογική οντότητα στο DSM-5 με εντυπωσιακή αποτυχία.

11657262_10153524190902722_2003178438_n

Το εν λόγω σύνδρομο βασίζεται σε ανάλυση ιστορικών πληροφοριών με πτωχή μεθοδολογία και κατά τη γνώμη μου δεν λαμβάνει υπόψη του και όλα τα ιστορικά δεδομένα παρά μόνον επιλεκτικά. Έχει κοινωνικο-ηθική αλλά μηδενική κλινική αξία.

Τρίτον, ο Nassir Ghaemi στο βιβλίο του κάνει μια προσπάθεια ψυχολογικής ερμηνείας της συμπεριφοράς και των αποφάσεων διαφόρων ηγετών. Είναι αρκετά υποθετικό, επίσης ενδιαφέρον κοινωνικο-ηθικά αλλά ως εκεί.

Τέταρτον η σχέση μεταξύ ψυχικής νόσου και δημιουργικότητας, εξουσίας, πολιτικής κτλ έχει γίνει κατά καιρούς αντικείμενο μελέτης και δημοσιεύσεων από πολλούς σημαντικούς επιστήμονες διεθνούς κύρους όπως πχ η Kay Redfield Jamison

Πέμπτο και σημαντικότερο:

Είναι απολύτως απαράδεκτο να επικαλείται κάποιος την ιδιότητά του ως ψυχιάτρου με αναφορές σε διεθνείς επιστήμονες με προφανή στόχο να παρέμβει με αυτήν τη μέθοδο στην πολιτική διαδικασία της χώρας. Είναι απολύτως αντιδεοντολογικό να θέτει διάγνωση με «τεχνικό» τρόπο δημόσια, με εμφανείς πολιτικούς στόχους, χωρίς να έχει εξετάσει το άτομο υπό συζήτηση και βεβαίως χωρίς τη συναίνεσή του.

Η γλώσσα δεν έχει πολλούς εναλλακτικούς τρόπους για να εκφράσεις το «είναι τρέλλα» ή «είναι παραφροσύνη». Επίσης μια φράση με ψυχιατρική διάσταση έδωσε το βάθος του πόνου του Κωνσταντίνου Καραμανλή για τη χώρα όταν αναφερόταν στο «απέραντο φρενοκομείο». Ακόμα και η εξύβριση κάποιου με χαρακτηρισμούς όπως «τρελλός», «παράφρων», «ψυχασθενής» είναι αγενής και κατακριτέα αλλά είναι πταίσμα σε σχέση με αυτό που συζητάμε.

Η πράξη αυτή είναι ευθέως υβριστική προς τον κ. Βαρουφάκη, παραβιάζει την ψυχιατρική δεοντολογία, έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τις οδηγίες της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας και επίσης αυξάνει το στίγμα για την ψυχική νόσο. Ο συνάδελφος στιγματίζει τον κ. Βαρουφάκη και τελικά ακολουθεί ένα Σοβιετικού τύπου δόγμα για την Ψυχιατρική.

Εμείς που θα ψηφίσουμε ΝΑΙ δεν παλεύουμε για αυτό. Για το αντίθετο παλεύουμε. Για τη δημοκρατία, το σεβασμό, την αξιοπρέπεια, και την κοινωνική δικαιοσύνη. Όχι για την κατάχρηση του ρόλου και της εξουσίας που έχει καθένας μας

Τελειώνοντας θα κάνω μια μικρή μόνο αναφορά στο θέμα των πληροφοριών για την υγεία των ηγετών. Σε πολλά ανεπτυγμένα κράτη υπάρχει μια τάση να δημοσιοποιούνται όλα τα δεδομένα που αφορούν στην υγεία των πολιτικών, όχι μόνον όσα αφορούν στην ψυχική τους υγεία. Αυτό αποτελεί θέμα έντονης συζήτησης και για την Ελλάδα έχει ιδιαίτερη αξία υπό το φως των σοκαριστικών αποκαλύψεων του κ. Παρασκευά Αυγερινού πριν λίγο καιρό http://www.kathimerini.gr/488651/article/epikairothta/politikh/to-pantodynamo-pasok-kai-o-adynamos-andreas

Βιβλιογραφια

Owen D. Hubris syndrome. Clin Med. 2008 Aug;8(4):428-32.

Owen D, Davidson J. Hubris syndrome: an acquired personality disorder? A study of US Presidents and UK Prime Ministers over the last 100 years. Brain. 2009 May;132(Pt 5):1396-406

Σχετικά Άρθρα

Back to top button