ΔημοφιλήΣυνεντεύξεις - Άρθρα

«Μικρός», «Βοηθός», «Περαστικός» (Ή πώς είναι να κάνει κανείς ειδικότητα στην Ελλάδα)

Οι επιθετικοί προσδιορισμοί του τίτλου αποτελούν τις συνήθεις αντωνυμίες με τις οποίες χαρακτηρίζονται ή και προσφωνούνται καθημερινά οι ειδικευόμενοι ιατροί στα ελληνικά δημόσια Νοσοκομεία από το υπόλοιπο προσωπικό. Τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει βέβαια ούτε δόλος, ούτε κακή πρόθεση, απλώς έτσι είθισται δεκαετίες τώρα. Για να κατανοήσει κανείς γιατί συμβαίνει αυτό πρέπει όντως να κοιτάξει πίσω όχι μόνο στην εποχή (προ ΕΣΥ) όπου η άσκηση της ειδικότητας γινόταν αμισθί, αλλά ακόμη πιο πίσω πριν την εμφάνιση των σύγχρονων κρατών καθότι η ιατρική αποτελεί ένα από τα προ-καπιταλιστικά επαγγέλματα.

Διαβάζοντας λοιπόν τον όρκο του Ιπποκράτη βρίσκουμε ότι: « Ορκίζομαι να θεωρώ τον διδάσκαλό μου της ιατρικής τέχνης ίσο με τους γονείς μου και την κοινωνό του βίου μου. Και όταν χρειάζεται χρήματα να μοιράζομαι μαζί του τα δικά μου. Να θεωρώ την οικογένειά του αδέλφια μου και να τους διδάσκω αυτήν την τέχνη αν θέλουν να την μάθουν χωρίς δίδακτρα ή άλλη συμφωνία ».

Με άλλα λόγια η άσκηση στην ειδικότητα (όπως άλλωστε και οι βασικές σπουδές τα 6 χρόνια στη Σχολή) έχει τις ρίζες της στις σχέσεις διδασκάλου-μαθητή (στην Αρχαία Ελλάδα) και στις σχέσεις τεχνίτη-κάλφα (στα προ-καπιταλιστικά χρόνια). Προφανώς από τότε πολλά έχουν αλλάξει και πολλά γεγονότα συνέβαλαν σε αυτές τις αλλαγές, γεγονότα που ξεφεύγουν όμως από το σκοπό του παρόντος κειμένου. Κι επειδή η Ελλάδα του 2015 σαφώς και δεν είναι ούτε απαρχαιωμένο ούτε μεσαιωνικό κράτος, ας δούμε τι ακριβώς γίνεται κατά το χρόνο ειδίκευσης ενός νέου ιατρού στην παρούσα φάση.

Καταρχάς ο ειδικευόμενος ιατρός είναι πρώτα από όλα ιατρός. Έχει πτυχίο Ιατρικής, άδεια άσκησης επαγγέλματος, δεσμεύεται από τον κώδικα ιατρικής δεοντολογίας. Σαν ιατρός άνευ ειδικότητας όμως δεν δύναται να βιοποριστεί. Για το σύντομο διάστημα που αυτό συμβαίνει (μεταξύ πτυχίου και έναρξης ειδικότητας) οι μισθοί που «απολαμβάνει» όπως και οι εργασιακές σχέσεις στις οποίες υπεισέρχεται είναι της τάξης του ανειδίκευτου εργάτη (λ.χ. 2 ευρώ την ώρα για 24ωρη κάλυψη μιας σχολικής εκδρομής με ιατρό, αντίστοιχα χαμηλές αλλά και «μαύρες» απολαβές από αγώνες ποδοσφαίρου, κέντρα αδυνατίσματος κλπ).

Για αυτούς αλλά και για λόγους επιστημονικής εξελίξεως η ειδικότητα αποτελεί μονόδρομο για όποιον λαμβάνει το πτυχίο Ιατρικής οπότε και μπαίνει την επομένη της ορκωμοσίας του στην περίφημη «λίστα αναμονής για έναρξη ειδικότητας». Μέχρι και πριν 5 χρόνια ο μέσος όρος αναμονής για ειδικότητα στην Ελλάδα έφτανε τα 4-5 έτη.

Η μετανάστευση όμως των νέων ιατρών ήταν τέτοια τα τελευταία χρόνια που σήμερα όχι μόνο η αναμονή έχει εξαλειφθεί αλλά και σε πολλά νοσοκομεία οι θέσεις ειδικότητας μένουν κενές γιατί δεν βρίσκεται κανείς να πάει! Θα έλεγε κανείς πως η περίφημη αναμονή υπήρξε από τα πρώτα θύματα της οικονομικής κρίσης!

Όπως όμως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις τα θύματα που ακολούθησαν ήταν πολύ περισσότερα και οι ειδικευόμενοι ιατροί δεν θα μπορούσαν να λείπουν από το κάδρο. Το 2009 υπογράφηκε η νέα Συλλογική Σύμβαση των ιατρών που μεταξύ άλλων προέβλεπε μέγιστο χρόνο εβδομαδιαίας εργασίας για τον ειδικευόμενο τις 56 ώρες και μέγιστο όριο εφημέρευσης τις 7 εφημερίες μηνιαίως (5νθήμερο-7ωρο-αντισταθμιστική 24ωρη ανάπαυση μετά από κάθε ενεργό εφημερία). Έξι χρόνια μετά η Σύμβαση παραμένει στην καλύτερη απλό ιστορικό ντοκουμέντο.

Ο φόρτος εργασίας, ο υπερβάλλων ζήλος αλλά κυρίως η διευθυντική αυθαιρεσία καθιστούν το ωράριο το ίδιο μία ασαφή θεωρητική έννοια: πολλές φορές το πρωινό ωράριο τελειώνει απόγευμα, οι εφημερίες σπάνια είναι κάτω από 7, η αντισταθμιστική ανάπαυση (ρεπό) θεωρείται από ανέκδοτο μέχρι παράλογο αίτημα οκνηρών (sic) και απρόθυμων ανθρώπων! Οπότε και φτάνουμε στο μέσο όρο των 80-110 ώρες εργασίας εβδομαδιαίως.

Ορίστε λοιπόν οι σύγχρονοι Σίσυφοι.

Μας λένε πως είμαστε εργαζόμενοι αλλά οι μισθολογικές απολαβές των ειδικευομένων κοσμούν τον πάτο της λίστας των χωρών της Ε.Ε. Με 950-1040 ευρώ βασικό μισθό και 2.9 ευρώ ωρομίσθιο για τις ώρες εφημέρευσης δεν θα μπορούσε να είναι και αλλιώς.

Μας λένε πως είμαστε εκπαιδευόμενοι αλλά στις περισσότερες κλινικές του ΕΣΥ δεν υπάρχουν καν εκπαιδευτικά προγράμματα. Στις περισσότερες ειδικότητες άλλωστε (όπως π.χ. στις Χειρουργικές) δεν προβλέπεται ούτε καν από το ΚΕΣΥ (το όργανο του Υπουργείο που καθιστά το εκπαιδευτικό πρόγραμμα κάθε ειδικότητας) σε πόσα και σε ποια χειρουργεία θα πρέπει να έχεις συμμετάσχει μέχρι το τέλος της ειδικότητας.

Μας λένε πως είμαστε σε περίοδο εργασιακής και επιστημονικής μετάβασης και πως ο Γολγοθάς τελειώνει μετά την ειδικότητα. Κι όμως οι θέσεις μόνιμου προσωπικού στο ΕΣΥ αδειάζουν αλλά δεν πληρούνται, ενώ το ιδιωτικό ιατρείο από τον ΕΟΠΥΥ και μετά έχει γίνει εξίσου όνειρο θερινής νυχτός.

Μας λένε βγείτε έξω, στην Ελλάδα δεν αξίζει να είσαι ιατρός.

Τους λέμε θέλουμε να προσφέρουμε σε αυτόν τον τόπο. Να μεγαλώσουμε εμείς και τα παιδιά μας εδώ. Να βάλουμε πλάτη για την ανασυγκρότηση των Δημοσίων Νοσοκομείων αλλά και για την «Αναγέννηση» του ελληνικού λαού από τα Μνημονιακά ερείπια.

Για όλους αυτούς του λόγους τους λέμε και κάτι τελευταίο. Η μάχη των επισχέσεων για τα δεδουλευμένα και να τελειώσει (όταν με το καλό πληρωθούμε), όλα τώρα ξεκινάνε…

 

Άγγελος Ζούγλος
Ειδικευόμενος Β’ Πνευμονολογικής κλινικής Σισμανογλείου
Μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Ειδικευομένων
Μέλος ΑΡΣΙ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Ειδικευόμενος γιατρός στην Ελλάδα του 2015: Απλήρωτος, με 36 ώρες εργασίας συνεχόμενες και ωρομίσθιο 2,9 ευρώ!

ΕΣΥ: Ένα απέραντο γηροκομείο!

Επιθέσεις σε ειδικευόμενους επειδή απεργούν! Τι καταγγέλλουν οι γιατροί

«Πρωταθλητές» στην επιστημονική μετανάστευση οι νέοι γιατροί ! Πόσοι έφυγαν και που πήγαν

Ο Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος πρέπει να ξαναβρεί τον θεσμικό του ρόλο!

Γ.Μπασκόζος: «Αν δε βρεθούν χρήματα, τα νοσοκομεία αντέχουν μόνο ως τον Σεπτέμβριο»! Τι είπε για εφημερίες, γιατρούς ΕΟΠΥΥ

Σχετικά Άρθρα

Back to top button