Η φωνή του ασθενούς

Πως νίκησα τον καρκίνο του μαστού!

Το νεαρό κορίτσι που διαγνώσθηκε πριν από περίπου πέντε χρόνια με καρκίνο του μαστού σε εξαιρετικά μικρή ηλικία, μοιράζεται με όλες τις γυναίκες που νοσούν τη δική της περιπέτεια με τη σκέψη ότι όλες μπορούν να βγουν δυνατές στον πόλεμο κατά του καρκίνου του μαστού.

Πέντε χρόνια μετά τη διάγνωση της νόσου τα αμέτρητα χειρουργεία και τις θεραπείες, η Διονυσία κοιτά το μέλλον με αισιοδοξία και κάθε μέρα απολαμβάνει τις στιγμές ευτυχίας που τις χαρίζουν ακόμη και τα μικρά πράγματα.

Γιατί είναι τόσο σημαντική η επέτειος των 5 χρόνων;

Μετά την αποκατάσταση και μέχρι να περάσουν τα 5 χρόνια είσαι σε ένα πιο εντατικό έλεγχο και παρακολούθηση και σίγουρα κάνεις και κάποια θεραπεία. Υπάρχει περίπτωση επανεμφάνισης ή μετάστασης σε κάποιο άλλο σημείο του σώματος. Εφ’ όσον περάσουν τα 5 χρόνια ο έλεγχος είναι ετήσιος, όταν βέβαια δεν υπάρχει κάποια άλλο πρόβλημα ή άλλη συγχρόνως ασθένεια.

Πόσο δύσκολα ήταν αυτά τα 5 χρόνια;

Ήταν πολύ δύσκολα από πολλές απόψεις. Σωματικά, ψυχολογικά, οικονομικά. Σίγουρα όσες κυρίες το έχουν βιώσει καταλαβαίνουν τι εννοώ. Όμως είχα και έχω μεγάλη πίστη στο Θεό και έκανα υπομονή. Ήξερα ότι είχα βγάλει πλέον τον καρκίνο από μέσα μου και με την πάροδο του χρόνου όλα θα ήταν καλύτερα. Αρωγοί μου σ’ αυτή τη βοήθεια η μεγάλη στήριξη της οικογένειάς μου, όπως επίσης και των ιατρών μου. Χωρίς αυτούς δεν ξέρω αν θα τα είχα καταφέρει. Τους ευχαριστώ πολύ.

Οι πιο έντονα συναισθηματικές στιγμές που θυμάσαι από αυτή την περίοδο;

Αρκετές αλλά οι πιο δυνατές ήταν όταν ξύπνησα μετά το τέλος του χειρουργείου και ήξερα ότι είχα τελειώσει. Όσο κι αν πονούσα, το ότι ήμουν υγιής μου έδινε τόση ηρεμία και γαλήνη για ν’ αντέξω. Επίσης όταν επουλώθηκαν οι πληγές και έφτασε η ώρα του καθρέφτη.

Θυμάμαι είχα έντονη περιέργεια να δω πως θα ναι. Έμεινα κάνα 15 λεπτο το πολύ. Πιο πολύ μ’ ενοχλούσε που είχε πρηστεί η κοιλιά μου από τα φάρμακα και φαινόμουν σαν έγκυος πάρα το ότι δεν είχα στήθος. Όχι ότι οι έγκυες δεν είναι ωραίες αλλά εγώ δεν ήμουν. Επίσης όταν νόσησε και η μητέρα μου. Δεν το πίστευα. Έλεγα πάλι; Μα γιατί; Δόξα τω Θεώ όλα καλά και με την μητέρα μου.

Πόσο διαφορετική νιώθεις πως θα είναι η ζωή σου από εδώ και πέρα.

Η ζωή μου έχει αλλάξει από κείνη την ημέρα. Προσπαθώ όσο μπορώ να απολαμβάνω το κάθε λεπτό της ημέρας, δεν αναλώνομαι πλέον σε ανούσια πράγματα που πριν θα στεναχωριόμουν πολύ και προσπαθώ να περνάω περισσότερο χρόνο με τα αγαπημένα μου άτομα.

Επίσης σπουδάζω γιατί μέσω του καρκίνου πέρασα στο πανεπιστήμιο με το 5% που είναι για άτομα με ειδικές παθήσεις. Αλλά και ένα πράγμα που με ευχαριστεί πάρα πολύ και θα συνεχίσω να το κάνω είναι να βοηθώ άτομα με το ίδιο πρόβλημα. Ώρες ατελείωτες μπορώ να μιλάω μαζί τους. Είτε στο τηλέφωνο, είτε στο facebook, είτε από κοντά. Η αγάπη που έχω εισπράξει είναι τεράστια και γω την ανταποδίδω μέσω της στήριξής μου.

Ποιο είναι το μήνυμά σου για τις γυναίκες που είναι ακόμα στην αρχή της διαδρομής.

Ξέρω ότι υπάρχουν ανάμεικτα συναισθήματα θυμού, απογοήτευσης και πολλά άλλα. Και γω έζησα αυτές τις μέρες. Όμως θα λέτε αύριο θα είναι μια καλύτερη μέρα, θα σκέφτεστε πως ό,τι κάνετε το κάνετε για να είστε υγιής, το κάνετε για εσάς και ότι ο χρόνος θα περάσει τόσο γρήγορα που δεν θα το καταλάβετε.

Εγώ έτσι αισθάνομαι πλέον τώρα. Επίσης θα ήθελα να τονίσω τη μεγάλη σημασία της αυτοεξέτασης, πρόληψης και ενημέρωσης τόσο στις γυναίκες όσο και στους άντρες κι αυτό επειδή ο καρκίνος του μαστού αφορά και τους άντρες!

Σχετικά Άρθρα

Back to top button