Συνεντεύξεις - Άρθρα

Πως το σύστημα απαξίωσε τους νέους γιατρούς!

Ο εκφυλισμός του ιατρικού επαγγέλματος και ειδικά η επαγγελματική απαξίωση των νέων γιατρών είναι ένα πρόβλημα που δεν έχει τις ρίζες του στην πρόσφατη κρίση αλλά δημιουργήθηκε λόγω μιας πολύχρονης παθογένειας, τόσο στην εκπαιδευτική διαδικασία, που παρήγαγε υπερβολικά μεγάλο αριθμό πτυχιούχων ιατρικής, ημεδαπής και αλλοδαπής προέλευσης, όσο και μιας σύμπραξης πολιτείας και ιατρικού κατεστημένου που δημιούργησαν στρατιές κακοπληρωμένων και κακοεκπαιδευόμενων ειδικευόμενων.

Φθηνό ουσιαστικά δυναμικό που μπάλωνε τα κενά του συστήματος σε υποδομές και προσωπικό, εις βάρος της ιατρικής τους εκπαίδευσής, επιτρέποντας ταυτόχρονα στους «τακτοποιημένους» γιατρούς του συστήματος να κάνουν τη δουλειά τους ευκολότερη.

Φυσικά οι ειδικευόμενοι κάποια στιγμή αποκτούν ειδικότητα και εισέρχονται σε μια κορεσμένη αγορά εργασίας , όντας με ελλειπή εκπαίδευση και εξουθενωμένοι από τα χρόνια εργασίας και τα περιττά προαπαιτούμενα (στρατό, αγροτικό, αναμονές κλπ), που οι καλές θέσεις που αναλογούν στη φουρνιά τους έχουν ήδη δοθεί.

Η κρίση έκανε απλώς το πρόβλημα οξύτερο διότι ο ιδιωτικός τομέας, που υπερδιογκωμένος καθώς ήταν μπάλωνε ψευδώς το πρόβλημα, κατέρρευσε, οδηγώντας όλη τη νέα γενιά γιατρών στην αβεβαιότητα και την υποαπασχόληση, με συνέπειες τόσο στην επιστημονική τους ωρίμανση όσο και την επαγγελματική τους ολοκλήρωση. Τώρα το κατά πόσο μια κοινωνία έχει συμφέρον να απαξιώνει τη νέα γενιά επιστημόνων, είναι ένα ερώτημα αναπάντητο.

Τι χρειάζεται; Περιορισμός της παραγωγής γιατρών, με μεθόδους που είναι γνωστές. Αντικίνητρα στην “Τρίτη” ιατρική ηλικία να συνεχίζει να κρατά θέσεις εργασίας. Ενώ ο ιατρικός κόσμος φεύγει εξωτερικό για δουλειά, οι «εγκέφαλοι» αύξησαν προαιρετικά τα όρια ηλικίας στους Διευθυντές ΕΣΥ κατά δύο έτη.

Κατάργηση του θεσμού των επικουρικών (μια θεσμική απάτη γιατί οι ανάγκες είναι πάγιες και όχι έκτακτες). Αν δεν θέλουν (ή δεν μπορούν) να προσλαμβάνουν μόνιμους, ας κάνουν τουλάχιστον τριετείς συμβάσεις εργασίας με κάποια ελάχιστα αντικειμενικά επιστημονικά και μη κριτήρια επιλογής.

Υπάρχουν ανάγκες σε ειδικευμένο ιατρικό προσωπικό που καλύπτονται (ελλιπώς) με εμβαλωματικές και αμφιβόλου αποτελεσματικότητας κινήσεις. Και φυσικά εφαρμογή σοβαρών κριτηρίων εκπαίδευσης ειδικευομένων, αλλαγή υγειονομικού χάρτη της χώρας, εξομοίωση των συμβάσεων εργασίας ανάμεσα σε ιατρούς ΕΣΥ, πανεπιστημιακούς , στρατιωτικούς, πρώην ικατζήδες.

Ένας είναι ο κορβανάς που πληρώνει όλον αυτό τον κόσμο, οι διαφοροποιήσεις δεν είναι λογικές. Η φυγή στο εξωτερικό δεν αποτελεί λύση καθότι η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των ιατρών μεταναστών θα υποχρεωθεί να επιστρέψει. Που άραγε;

Σχετικά Άρθρα

Back to top button