sport-medicineΕιδήσεις ΥγείαςΤραυματισμοί

Ρήξη πρόσθιου χιαστού: Πότε συμβαίνει και γιατί;

Οι γυναίκες που αθλούνται συγκριτικά με τους άντρες έχουν 2 έως 3 φορές υψηλότερη συχνότητα τραυματισμού. Οι χιαστοί σύνδεσμοι πήραν το όνομα τους από το σχήμα τους, που μοιάζει με το γράμμα Χ. Συναντώνται και αλληλοδιασχίζονται «χιαστί» και συνδέουν τον μηρό με την κνήμη, ενώ ο ρόλος τους είναι η σταθεροποίηση της άρθρωσης του γόνατος.

Ο πρόσθιος χιαστός σύνδεσμος συγκρατεί την πρόσθια κίνηση-ολίσθηση του γόνατος και ο οπίσθιος χιαστός την κίνηση-ολίσθηση του γόνατος προς τα πίσω. Σε περίπτωση τραυματισμού, η εφαρμογή της φυσικοθεραπευτικής αντιμετώπισης είναι αναγκαία και οφείλει να στηρίζεται στη στενή συνεργασία με τον ορθοπαιδικό χειρουργό.

Η κλινική εικόνα της ρήξης χαρακτηρίζεται από πρήξιμο του γόνατος, αδυναμία στήριξης-βάδισης και δυνατό πόνο εξηγεί ο Dr manual medicine, φυσιοθεραπευτής, επιστημονικός συνεργάτης Πανεπιστημίου Κρήτης, Γιώργος Η. Γουδέβενος.

Επιπλέον αδυναμία στήριξης-βάδισης και, φυσικά, δυνατό πόνο. Πολλοί ασθενείς, εξάλλου, αναφέρουν ότι ακούνε και έναν ήχο μέσα στο γόνατο.
Η εκτίμηση γίνεται από τον ορθοπαιδικό με δοκιμασίες, όπως η λεγόμενη συρταροειδής κίνηση. Επίσης ο εργαστηριακός έλεγχος (ακτινογραφίες και μαγνητική τομογραφία) συνδράμει στη διάγνωση, καθώς και η αρθροσκοπική εξέταση, που δίνει σαφή εικόνα της κατάστασης.

Αντιμετώπιση ανά περίπτωση

Στην απόφαση για το είδος ή την αναγκαιότητα του χειρουργείου παίζουν ρόλο ορισμένοι παράγοντες, όπως το επίπεδο δραστηριοτήτων του αθλητή-ασθενή (π.χ. πρωταθλητισμός, συμμετοχή σε δραστηριότητες υψηλών απαιτήσεων, η ηλικία του, το ιατρικό ιστορικό του, καθώς και η διάθεσή του να τροποποιήσει αυτές τις δραστηριότητες).

«Ο ασθενής που επιθυμεί να τροποποιήσει τις δραστηριότητές του και δεν έχει άλλες βλάβες, αντιμετωπίζεται συντηρητικά. Αντιθέτως ο αθλητής ή ο ασθενής, που έχει έντονη αθλητική δραστηριότητα και επιπλέον βλάβη στον μηνίσκο και σε άλλα σημεία, αντιμετωπίζεται συνήθως με χειρουργική επέμβαση, όταν κρίνει ο ορθοπαιδικός», λέει ο κ. Γουδέβενος.

Και συνεχίζει: «Η συντηρητική αγωγή στοχεύει, με φυσικοθεραπευτικά μέσα, στην ανάκτηση του εύρους κίνησης του γόνατος – για παράδειγμα με δινόλουτρα, με υπερήχους, με παθητική και υποβοηθούμενη κινησιοθεραπεία CPM – και στην ελάττωση του οιδήματος, με ειδικές συσκευές, που λέγονται αποιδηματικές, όπως και με τεχνικές κινησιοθεραπείας και με χειρομαλάξεις.

Ο πόνος αντιμετωπίζεται με την εφαρμογή παγοθεραπείας, ρευμάτων αναλγησίας, ιοντοφόρεσης, φωνοφόρεσης και με τη χρήση ειδικών αντιφλεγμονωδών και αναλγητικών σκευασμάτων. Επιπλέον ακολουθεί ένα πρόγραμμα μυϊκής ενδυνάμωσης του τετρακέφαλου μυός, των οπισθίων μηριαίων και του γαστροκνημίου μυός».

Στη συνέχεια γίνονται ασκήσεις, ώστε να επαναλειτουργήσουν οι μυϊκές ομάδες με φυσιολογικό τρόπο, χωρίς να επιδεινώνεται η κατάσταση της άρθρωσης (ισομετρικές ασκήσεις ή ασκήσεις υποβοηθούμενες με μηχανήματα μυϊκής διέγερσης).

Όσον αφορά στην προφύλαξη, χρησιμοποιούνται από την αρχή οι λεγόμενοι λειτουργικοί μηριαιοκνημικοί κηδεμόνες, που επιτρέπουν την κίνηση του γόνατος σε ορισμένες μοίρες ή γωνίες. Οι χειρουργικές μέθοδοι, που επιλέγονται από τον ορθοπαιδικό, γίνονται σε συνάρτηση με τη μετέπειτα χρήση του γόνατος.

Σχετικά Άρθρα

Back to top button