Συνεντεύξεις - Άρθρα

Το δικαίωμα στην Υγεία!

ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ-ΑΡΘΡΟ 5 παράγραφος 5

« Καθένας έχει δικαίωμα στην προστασία της υγείας και της γενετικής του ταυτότητας».

Το δικαίωμα στην υγεία προστατεύεται όχι μόνον από το Ελληνικό Σύνταγμα όπως αναφέραμε παραπάνω αλλά και από Διεθνείς και Ευρωπαϊκές συμβάσεις όπου ρητά καθορίζονται τα δικαιώματα των ασθενών σε σχέση με την προάσπιση της υγείας τους και την πρόσβαση τους σε υπηρεσίες υγείας.

Οι παράγραφοι 1 και 2 του άρθρου 47 του Ν.2071/92 ορίζουν ότι Ο ασθενής έχει το δικαίωμα προσεγγίσεως στις υπηρεσίες του νοσοκομείου, τις πλέον κατάλληλες για τη φύση της ασθένειας του.

Ο ασθενής έχει το δικαίωμα της παροχής φροντίδας σ αυτόν με τον οφειλόμενο σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια του. Αυτή η φροντίδα περιλαμβάνει όχι μόνο την εν γένει άσκηση της ιατρικής και της νοσηλευτικής, αλλά και τις παραϊατρικές υπηρεσίες, την κατάλληλη διαμονή, την κατάλληλη μεταχείριση και την αποτελεσματική διοικητική και τεχνική εξυπηρέτηση.

Το δικαίωμα στην υγεία περιλαμβάνει τη έγκαιρη, κατάλληλη, και οικονομικά εφικτή, πρόσβαση των πολιτών σε υπηρεσίες υγείας ποιότητας. Σημαίνει δε ότι το κράτος οφείλει να δημιουργήσει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες καθένας θα είναι κατά το δυνατόν υγιέστερος.
Η οικονομική κρίση που πλήττει σκληρά τα τελευταία χρόνια την Ελλάδα έχει άμεσο αντίκτυπο στις υπηρεσίες υγείας

Τα προβλήματα είναι πλέον παρά πολλά σε όλους τους τομείς της συνεχώς υποβαθμισμένης στη χώρα μας υγειονομικής περίθαλψης , από τις τεράστιες ελλείψεις υγειονομικού προσωπικού, τις προμήθειες ιατροτεχνολογικού εξοπλισμού και φαρμάκων, περνώντας στην τιμολόγηση φαρμάκων και την συντήρηση υποδομών και εξοπλισμού μέχρι την ιατρική εκπαίδευση και την άσκηση του ιατρικού επαγγέλματος,

Όλες οι πρόσφατες μελέτες και στατιστικές αναλύσεις καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι χρόνιοι ασθενείς πλήττονται όσο κανένας άλλος από την οικονομική κρίση και τις περικοπές στον χώρο της υγείας.

Και είναι κάτι που εμείς ως χρόνιοι ασθενείς αντιμετωπίζουμε καθημερινά. Οι πολύμηνες αναμονές των ραντεβού με ειδικευμένους ιατρούς στο δημόσιο σύστημα υγείας αναγκάζουν πολλούς ασθενείς να καταφεύγουν στον ιδιωτικό τομέα και όσους δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα σε πλημμελή παρακολούθηση της υγείας τους.

Η συνεχής μεταβολή των τιμών των φαρμάκων των ποσοστών συμμετοχής των ασθενών καθώς και του τόπου προμήθειας των φαρμάκων τους έχει προκαλέσει μεγάλη σύγχυση αλλά και ταλαιπωρία στους ασθενείς. Παρά την συνεχή πτώση των τιμών των φαρμάκων η συμμετοχή των ασθενών κατά περίεργο τρόπο δεν έχει αντίστοιχα μειωθεί.

Αντιθέτως έχει πολλαπλασιαστεί η ταλαιπωρία τους στην έγκαιρη πρόσβαση σε όλες της θεραπείες. Είναι δε πολύ συχνό το φαινόμενο έλλειψης φαρμάκων και μετακίνησης ακόμα και σε άλλο Νομό προκειμένου να προμηθευτούν το φάρμακο τους.

Είναι όμως μόνο η οικονομική κρίση και οι περικοπές στον χώρο της υγείας η αποκλειστική αιτία της υποβάθμισης των υπηρεσιών υγείας; Τι συμβαίνει με το έμψυχο υλικό με τους πάροχους όπως συνοπτικά περιγράφουμε τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό.

Η έλλειψη προσωπικού και οι περικοπές στο χώρο της υγείας αντιλαμβανόμαστε ότι δημιουργούν ακόμα περισσότερα προβλήματα. Ελάχιστοι γιατροί, ακόμα λιγότεροι νοσηλευτές καλούνται να αντιμετωπίσουν όλο και περισσότερους ασθενείς οι οποίοι επίσης λόγω της οικονομικής κρίσης καταφεύγουν στα κρατικά πλέον νοσοκομεία όλο και πιο συχνά.

Η ευθύνη για την υγεία πολλές φορές και για την ζωή του ασθενή ,η πίεση χρόνου, η εξεύρεση λύσης σε μικρό χρονικό διάστημα, η αγωνιώδης προσπάθεια ισορροπίας πολλές φορές ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο δημιουργούν στους επαγγελματίες υγείας αφόρητο άγχος και βάρος. Όλα αυτά δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να καταλήγουν στον ασθενή και να επηρεάζουν την ποιότητα περίθαλψης του.

Ο ασθενής μέχρι να φθάσει στην πόρτα του Νοσοκομείου είναι ένας πολίτης που ζει, εργάζεται ,λειτουργεί μέσα στην κοινωνία. Αντιλαμβάνεται τα προβλήματα, τις ελλείψεις και είναι έτοιμος να κατανοήσει και να δικαιολογήσει τα όποια προβλήματα και τις καθυστερήσεις.

Εκείνο που σίγουρα όμως δεν μπορεί να δικαιολογήσει και να δεχτεί είναι η αγένεια, η υπεροψία και η καταπάτηση της προσωπικότητας του, που δυστυχώς πολλές φορές αντιμετωπίζει.
Έχει άποψη και το βασικότερο μπορεί να περιγράψει όσο κανένας άλλος την κατάσταση του. Τι αισθάνεται ,τι του συνέβη, τι αλλαγές έχει παρατηρήσει στο σώμα του, το ιστορικό του.

Θέλει να μιλήσει και να τον ακούσουν. Συνήθως οι χρόνιοι ασθενείς είναι ενημερωμένοι για τα νοσήματα τους, ξέρουν να ακούν το σώμα τους και αντιλαμβάνονται πολύ εύκολα όταν κάτι δεν πάει καλά και μπορούν άνετα να συνεργαστούν με τους επαγγελματίες υγείας.

Τα χρόνια νοσήματα είναι πολύπλοκα χρειάζονται ολιστική αντιμετώπιση και η συνεργασία μεταξύ ιατρών διαφορετικών ειδικοτήτων είναι απαραίτητη. Δυστυχώς πολλές φορές παρατηρείται το φαινόμενο ο ασθενής να παίζει τον ρόλο του διαμεσολαβητή ανάμεσα στις διαφορετικές ειδικότητες των γιατρών προκειμένου να συνεννοηθούν μεταξύ τους και να καταλήξουν στην αποτελεσματικότερη θεραπεία του.

Τελευταία όλο και πιο συχνά καλούμαστε σαν ασθενείς και μέλη Συλλόγου ασθενών να συνομιλήσουμε με τους γιατρούς, να εκφράσουμε την γνώμη μας ,τις ανάγκες μας την άποψη μας για την καλύτερη επικοινωνία ασθενή γιατρού.

Η αντίληψη ότι ο ασθενής πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν συνεργάτης (partners in treatment)κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος. Ελπίζουμε να καθιερωθεί στις ιατρικές σχολές η εκπαίδευση των νέων γιατρών για το κτίσιμο μιας ισότιμης ανθρώπινης σχέσης ασθενή γιατρού σαν προϋπόθεση της αποτελεσματικής θεραπείας.

Αναπτύσσεται όμως παράλληλα και η πεποίθηση στους ασθενείς ότι θα πρέπει επιτέλους να παρέμβουν και να μην είναι πλέον παθητικοί θεατές όλων αυτών που γίνονται γι αυτούς χωρίς αυτούς. Οι ασθενείς ενώνονται συνεργάζονται μεταξύ τους, συμμετέχουν σε συναντήσεις ασθενών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ενημερώνονται τόσο για τα νοσήματα τους όσο και για ζητήματα υγείας γενικότερα, έχουν λόγο και άποψη.

Διεκδικούν συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων και πιέζουν για να επιτύχουν ένα ασθενοκεντρικό σύστημα υγείας όπου ο ασθενής θα είναι πραγματικά στο επίκεντρο και η αξιοπρεπής ασφαλής περίθαλψη θα είναι το αυτονόητο.

Η μεγαλύτερη ασθένεια σήμερα δεν είναι η λέπρα ή η φυματίωση, αλλά μάλλον το αίσθημα του ότι δεν είσαι επιθυμητός, δεν σου παρέχεται περίθαλψη, και ότι έχεις εγκαταλειφθεί από όλους. Το μεγαλύτερο κακό είναι ή έλλειψη αγάπης και συμπόνιας, η φοβερή αδιαφορία απέναντι στον πλησίον»

Μητέρα Τερέζα

Κατερίνα Κουτσογιάννη
Πρόεδρος Συλλόγου Ρευματοπαθών Κρήτης
Email: sylogosreum.crete@gmail.com

Κατερίνα Κουτσογιάννη

Σχετικά Άρθρα

Back to top button