Πολιτική Υγείας

Το μόνο που θα συμβεί σίγουρα στη ζωή μας … είναι ο θάνατός μας.

Για πρώτη φορά άκουσα αυτή τη φράση στα 16 μου όταν πέθανε ο πατέρας μου… Μου είχε ακουστεί ως παρηγοριά, περνώντας όμως τα χρόνια και καλούμενη να διαχειριστώ αρκετούς θανάτους φίλων, συγγενών, αγαπημένων προσώπων, νομίζω ότι είναι η μόνη και πραγματική αλήθεια…
Το θέμα όμως είναι πώς μπορείς να χειριστείς αυτή την κατάσταση. Αφορμή αυτών των σκέψεων η πολύ πρόσφατη απώλεια
ενός πολύ οικείου μου προσώπου
. Μέσα σε τρεις μήνες. Χτυπημένος από την ασθένεια που όλοι ξορκίζουμε και χαμηλώνουμε την φωνή όταν αναφερόμαστε σε αυτήν… από καρκίνο. Στις 8 Ιουλίου πληροφορηθήκαμε την ύπαρξη όγκου στη σπονδυλική στήλη… Το ίδιο βράδυ, και πριν προλάβουμε καν να σηκώσουμε το τηλέφωνο για να βρούμε ένα γιατρό, μια “άκρη” στον Άγιο Σάββα, παθαίνει έμφραγμα και βλέπουμε στην αίθουσα αναμονής του Ευαγγελισμού το Βραζιλία-Γερμανία (1-7 σας θυμίζω) – οι τελευταίες ευχάριστες στιγμές του καλοκαιριού.

Οι εξετάσεις δείχνουν νεφρική ανεπάρκεια, καρδιακή ανεπάρκεια, και τον πρωτοπαθή όγκο στον πνεύμονα. Και αρχίζει ο μαραθώνιος… Αρχικώς για να συνέλθει από το έμφραγμα, στη συνέχεια να βρούμε μια επαφή με κάποιον γιατρό στον Άγιο Σάββα. Η επαγγελματική μου ιδιότητα βοήθησε, όπως και οι εξαιρετικοί συνάδελφοι μου στον Αθήνα 9,84 . Σε μια εβδομάδα, με ασθενοφόρο διακομίσθηκε στον Αγ. Σάββα. Εκεί ξαναπαθαίνει έμφραγμα και επιστρέφει επειγόντως στον Ευαγγελισμό, που συμπτωματικώς εφημέρευε, γιατί στο μεγαλύτερο ογκολογικό νοσοκομείο της χώρας δεν υπάρχει καρδιολογική κλινική – μόνο καρδιολογοι για να παρακολουθούν ασθενείς ή να τους προετοιμάζουν για επεμβάσεις.
Στον Ευαγγελισμό, λοιπόν, οι καρδιολόγοι στην αρχή ήταν αρνητικοί στο να τον νοσηλεύσουν, λέγοντάς μας ότι οι γιατροί του Αγ. Σάββα πετούν την ευθύνη. Και εμείς βρεθήκαμε στη μέση μιας ιατρικής κόντρας που τελικώς, μετά και από δικές μας διαμαρτυρίες, σταμάτησε χωρίς περαιτέρω επιπτώσεις. Έγινε ό,τι έπρεπε να γίνει, ακόμη και στεφανιογραφία. Και επέστρεψε πάλι στον Αγ. Σάββα. Για ένα σετ ακτινοβολιών στη σπονδυλική στήλη. Ανακουφιστικού χαρακτήρα και μόνο, δεν μπορούσε να γίνει τίποτα θεραπευτικό. Μέρα τελευταίας ακτινοβολίας, Παρασκευή, το εξιτήριο έτοιμο από την Πέμπτη και εμείς πανικόβλητοι να δούμε τι θα κάνουμε, πώς να προλάβουμε να προετοιμάσουμε την μετάβαση στο σπίτι για έναν άνθρωπο επί της ουσίας κατάκοιτο. Με χίλια, ζόρια, παρακάλια και πιέσεις, τον κράτησαν τελικά ώς τη Δευτέρα. Επιστρέφει μετά από ένα μήνα στο σπίτι. Αυτόν τον ένα μήνα συνεχούς νοσηλείας, και λόγω επαγγελματικής διαστροφής, άρχισα να παρατηρώ τους γιατρούς, τις νοσηλεύτριες, τους τραυματιοφορείς… Στον Ευαγγελισμό, ένα από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία της χώρας, οι γιατροί δείχνουν να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. Όσοι δεν έχετε τύχει σε γενική εφημερία του νοσοκομείου … δεν σας το εύχομαι…

Οι νοσηλεύτριες έχουν επίσης πολύ δύσκολο έργο. Ήθελαν όμως το κυνηγητό τους για να δώσουν το παυσίπονο για τους αφόρητους πόνους στη σπονδυλική στήλη. Δυο-τρεις ανά βάρδια σε κλινικές που οι διαδρομοι θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν άνετα ένα περπατητό πλάνο του Αγγελόπουλου… Στον Αγ. Σάββα η προσέγγιση γιατρών και προσωπικού διαφορετική. Ακόμη και η βοήθεια και η συμπαράσταση μεταξύ συνοδών των ασθενών διαφορετική – γιατί εκεί ξέρεις ότι η φράση “περαστικά” στις περισσότερες φορές δεν έχει αντίκρυσμα. Οι γιατροί με περισσότερη κατανόηση, με άλλο βλέμμα, οι νοσηλεύτριες πιο γαλαντόμες με τα παυσίπονα, με τη βοήθεια κάθε είδους.
Άρχισα να παρατηρώ περισσότερο τους ασθενείς. Όσοι νοσηλεύονταν, να υπομένουν με καρτερία τις απέλπιδες προσπάθειες των γιατρών να προσφέρουν ό,τι καλύτερο μπορούν.
Όσοι έρχονταν για να ελέγξουν την πορεία της ασθένειάς τους ήταν αλλιώς, είχαν μια άλλη δύναμη στα μάτια τους, ένα πείσμα ότι θα το πολεμήσουν, ότι θα τα καταφέρουν. Δεν μπορώ να ξεχάσω δυο νέες κοπέλες που δεν ήταν πάνω από 40 να κάθονται στην αναμονή για τις ακτινοβολίες και να ανταλλάσσουν απόψεις για τα τουρμπάνια που φορούσαν για να καλύψουν την απώλεια των μαλλιών τους.

Με τον ίδιο τρόπο που μπορεί να συζητήσω εγώ με την κολλητή μου για παπούτσια… πόσο ντράπηκα… πόσο θαύμασα το καθαρό βλέμμα τους και ζήλεψα τη δύναμή τους… Στα τέλη Σεπτεμβρίου, ένα νέο έμφραγμα τον οδήγησε στην εφημερία του ΝΙΜΤΣ αυτή τη φορά. Εξαιρετικό νοσοκομείο αλλά με ελλείψεις, ο διπλανός ασθενής πχ. έφερνε τα χάπια για τη χοληστερίνη από το σπίτι του γιατί δεν τα παρείχε το σύστημα. Το ανθρώπινο δυναμικό όμως εξαιρετικό.

Πιο τσεκουράτοι βέβαια, πιο ευθείς… Στην αρχή μας μάλωσαν γιατί δεν ήξεραν όλο το ιστορικό, όταν το έμαθαν μεταμορφώθηκαν. Με τον δικό τους λοιπόν αυστηρό αλλά πολύ προστατευτικό τρόπο έκαναν ό,τι μπορούσαν μέχρι στην τελευταια ανάσα… να του χαρίσουν ακόμη μία … και ακόμη μία… και ακόμη μία ….τους Eυχαριστώ πολύ.

Σχετικά Άρθρα

Back to top button