sport-medicineΕιδήσεις ΥγείαςΤραυματισμοί

Τραυματισμός στον καρπό: Πού οφείλεται και πώς αντιμετωπίζεται;

Η δύναμη, η ευλυγισία, η ελαστικότητα και η πλαστικότητα της άρθρωσης αυτής αποτελούν σημείο αναφοράς για την ακριβή εκτέλεση των περισσότερων δραστηριοτήτων της καθημερινότητας.

Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε την φόρτιση και την επιβάρυνση που δέχεται καθημερινά από τις διάφορες κινήσεις. Ο καρπός είναι ισθμός – πέρασμα τενόντων, μυών και νεύρων, που καταλήγουν στα δάκτυλα. Οποιαδήποτε βλάβη στο σημείο αυτό έχει αντανάκλαση, τόσο στη λειτουργία του χεριού, όσο και του αντιβράχιου.

Όπως εξηγεί ο Γιώργος Η. Γουδέβενος, φυσικοθεραπευτής, Dr manual medicine, επιστημονικός συνεργάτης του Πανεπιστημίου Κρήτης, κλασικές μορφές παθήσεων και κακώσεων, που υφίσταται ο καρπός, είναι το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα, μέσα από το οποίο διέρχονται οι τένοντες των δακτύλων και του αντίχειρα, καθώς και του μέσου νεύρου.

«Ο σωλήνας, λοιπόν, συμπιέζεται και αυτό συμβαίνει λόγω μικροτραυματισμών ή επαναλαμβανόμενων κινήσεων, όπως, για παράδειγμα, στο πλέξιμο, στο γράψιμο, στη χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή, καθώς και σε βαριές εργασίες, όπως εκφόρτωση, οικοδομή, κηπουρική, κομμωτική και άλλες».

Άλλες αιτίες πόνου και δυσχρησίας του καρπού είναι οι τενοντίτιδες, οι τενοντοθυλακίτιδες, η χρόνια πολυαρθρίτιδα, οι μετατραυματικές αρθρίτιδες λόγω καταγμάτων του καρπού (κερκίδας), εξαρθήματα, καθώς και η δημιουργία οιδηματώδους διόγκωσης του ιστού γύρω από το μέσο νεύρο (περινεύριος ιστός), που εμφανίζονται στις εγκύους, λόγω της συχνής τάσης δημιουργίας οιδημάτων (πρηξίματος).

Όταν πονάει ο καρπός

Η συνήθης κλινική εικόνα είναι πόνος, μούδιασμα και αδυναμία εκτέλεσης κινήσεων, που σχετίζονται με την άρθρωση αυτή. Επίσης νυχτερινές κρίσεις πόνου και πρωινή δυσκαμψία και, σε προχωρημένες μορφές, ατροφία των δακτυλικών μυών.

Η διάγνωση επιβεβαιώνεται ηλεκτρομυογραφικά και ακτινολογικά για τυχόν οστικές παραμορφώσεις και με τη χρήση κλινικών τεστ – χειρισμών. Κατά τη διερεύνηση πρέπει ο ειδικός να αποκλείσει την πιθανότητα να συνυπάρχει πίεση στο μέσο νεύρο κεντρικότερα, όπως συμβαίνει στο αυχενικό σύνδρομο.

«Αφού, λοιπόν, αυτά καθοριστούν από τον ειδικό γιατρό, θα πρέπει να σχεδιασθεί η αγωγή αντιμετώπισης. Αρχικά αυτή συνήθως περιλαμβάνει ανάπαυση, περίδεση ή νάρθηκα, σε συνδυασμό με αντιφλεγμονώδη και με αναλγητικά φάρμακα», επισημαίνει ο Dr Γουδέβενος.

Τι άλλο μπορεί να γίνει

Σε οξείες μορφές μπορεί να γίνουν με φειδώ τοπικές εγχύσεις με αναισθητικό και κορτιζονούχο διάλυμα.
Επίσης η φυσικοθεραπευτική αγωγή μπορεί να βοηθήσει – μαζί με όλα τα άλλα μέσα – με την χρήση λέιζερ, μαγνητικών πεδίων, εφαρμογή ρευμάτων αναλγησίας, φωνοφόρεση, ιοντοφόρεση, πάγο ή θερμότητα, καθώς και με ειδική κινησιοθεραπεία, που θα διατηρήσει την κινητικότητα και θα εμποδίσει την δημιουργία συμφύσεων.

Όλα αυτά θα συμβάλουν θετικά κυρίως στην αρχική εμφάνιση των συμπτωμάτων. Αν κινδυνεύουν να γίνουν μόνιμες νευρικές βλάβες, τότε αναπόφευκτα πρέπει να γίνει χειρουργική επέμβαση, που θα αποσυμπιέσει το μέσο νεύρο.
Μετεγχειρητικά τοποθετείται νάρθηκας, που θα επιτρέπει την ενεργητική κίνηση των δακτύλων μετά από τρεις ημέρες.

Σύμφωνα με τον κ. Γουδέβενο, η φυσικοθεραπεία μετεγχειρητικά έχει σημαντικό ρόλο και λόγο, εφαρμόζοντας ειδικά πρωτόκολλα αποκατάστασης και ο ασθενής απαλλάσσεται από τα συμπτώματά του και αποκαθίσταται πλήρως.

Σχετικά Άρθρα

Back to top button