Συνεντεύξεις - Άρθρα

Υγεία: …”κρατάς κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα”

Ποια αλήθεια, είναι εκείνα τα αναγκαία χαρακτηριστικά για να αποδοθεί σε ένα οποιοδήποτε Σύστημα Υγείας, ο προσδιορισμός Δημόσιο ή Ιδιωτικό;

Επιθυμώ και πραγματικά εύχομαι, το αποτέλεσμα των ακόλουθων αράδων, να επισύρει αληθινό κοινωνικό-οικονομικό προβληματισμό και όχι αληθοφανή αντιπαραγωγικά πολιτικά, κατά το δοκούν, συμπεράσματα..

Πέρα από ρητορισμούς και ιδεοληψίες ‘’ταμπελοποίησης’’, πέρα από φανταχτερούς ισχυρισμούς κοινωνικής κατανάλωσης, χρειαζόμαστε την ικανοποίηση συγκεκριμένων προϋποθέσεων ώστε να προκύψει μια evidence based (βασισμένη σε αποδείξεις) μορφοποίηση ενός Ιδιωτικού ή Δημοσίου Συστήματος Υγείας.

Ευτυχώς, φτάνει να μπορεί να δοθεί η απάντηση σε ένα πάρα πολύ απλό αλλά ταυτοχρόνως και θεμελιώδες ερώτημα. Το μυστικό είναι ποιός χρηματοδοτεί το εν λόγω οικοδόμημα Υγειονομικής Περίθαλψης.

Στην Ελλάδα του 2015, είναι ντοκουμέντο πως η ιδιωτική συμμετοχή ξεπερνά το 1/3 του συνολικού κόστους και υπολογίζεται αριθμητικά στα 5,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Επαγωγικά, η συγκεκριμένη διαπίστωση μας τοποθετεί μακριά από την ουσιαστική οικοδόμηση ενός πραγματικά είτε Ιδιωτικού, είτε Δημοσίου Συστήματος Υγείας.

Τα τρέχοντα δεδομένα καταδεικνύουν ότι διερχόμαστε μια εποχή βαθιάς οικονομικής κρίσης και κρατικής ένδειας. Η κοινωνική ασφάλιση είναι υπό κατάρρευση, με τον αριθμό των προς εξυπηρέτηση πολιτών να μεγαλώνει δραματικά με την πρόσφατη (απολύτως θεμιτή) πρόσθεση των ανασφαλίστων, την συνεχόμενη μείωση του εργασιακά ενεργού ηλικιακά πληθυσμού και την δεδηλωμένη επικείμενη πρόσθεση των μεταναστών.

Το να ελπίζουμε ότι μπορεί να αντικατασταθεί η ιδιωτική συμμετοχή (5,5 δις €) με κρατική χρηματοδότηση και παράλληλα να επιτευχθεί η αναγκαία μεγέθυνση στο σύνολο του προϋπολογισμού υγείας (επιπρόσθετα περίπου 2 δις €), είναι μεν επιθυμητό αλλά ταυτόχρονα μοιάζει ρεαλιστικά ανέφικτο και ουτοπικό.

Ισοδύναμα ανεδαφικός βεβαίως,είναι και ο προγραμματικός ισχυρισμός σχεδιασμού ενός, κατά βάση, Ιδιωτικού Συστήματος Υγείας όταν η πορεία του εισοδήματος των πολιτών έχε πάρει καταδυτικό προσανατολισμό.

Ένα αρκετά σοβαρό και απειλητικό, μεσοπρόθεσμα υπό εμφάνιση, ενδεχόμενο, είναι η περαιτέρω χαλάρωση της κοινωνικής συνοχής.

Εάν υπάρξει πτώση, λόγω συνεχιζόμενης οικονομικής ανέχειας, των ιδιωτικών πληρωμών-παραπληρωμών, χωρίς άμεση αντικατάσταση του χρηματοδοτικού κενού, πιθανά θα οδηγηθούμε σε μια εσφαλμένη ερμηνεία, εξαιτίας της πτώσης της ποσοστιαίας συμμετοχής τους στο συνολικό κόστος της Υγειονομικής Περίθαλψης.

Θα ικανοποιηθεί όμως παράλληλα μια πραγματικά εκρηκτική συνθήκη. Μια μεγάλη μάζα συμπολιτών μας, θα λαμβάνει ελάχιστες, ανεπαρκείς, έως μηδενικής αξίας υπηρεσίες υγείας, με άμεση συνέπεια την διεύρυνση των αντιθέσεων στην κοινωνία και την ταξική πλέον διαφοροποίηση στην λήψη υγειονομικής περίθαλψης. Μια κοινωνία με δυσανάλογες αποστάσεις στην παροχή δημοσίων αγαθών μεταξύ των κοινωνικών της στρωμάτων, είναι σε λανθάνουσα νόσηση.

Αυτό που πρέπει να αποφευχθεί ως προκρινόμενο σενάριο ώστε να χαρακτηριστεί μελλοντικά ως Δημόσιο το Σύστημα Υγείας, είναι η μορφοποίηση ενός Δημόσιου Προσωπείου. Ένα σύστημα που κατά κύριο προσανατολισμό, οι δημόσιες δομές θα λειτουργούν ως υποδοχείς, εξυπηρετητές εξεταζομένων και πωλητές προχείρως αντιγραμμένων πακετοποιημένων υπηρεσιών (DRG’s).

Ένα σύστημα που θα εκχωρήσει αναγκαστικά όμως, σε μεγάλο βαθμό, την παραγωγή υπηρεσιών υγείας. Σε αυτό το προβληματικό σενάριο, το αποτέλεσμα θα είναι αναμφίβολα η φτωχοποίηση των προσφερόμενων υπηρεσιών αλλά και το ίδιου του Ιατρού.

Ο ρόλος της βιομηχανοποιημένης παραγωγής θα περάσει στον ιδιωτικό τομέα όπου και εκείνος πάλι δια της μεθόδου της διαγωνιστικής δημοπρασίας θα εκθρέψει λιγοστούς ισχυρούς επιχειρηματίες και μεγάλο εξ-‘υπηρετικό’, αναλόγως πενιχρά αμειβόμενο, προσωπικό.

Με τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες στον υποδιαμόρφωση ρόλο της συνασφάλισης και της ποσοστιαίας κάλυψης, του λογικά επερχόμενου κενού της ιδιωτικής συμμετοχής, θα μεταβούμε στο νέο ολιγοψώνιο του Δημόσιου και του Ιδιωτικού Ασφαλιστικού τομέα. Θα εγκαταλείψουμε το σημερινό οδηγό της αγοράς της Υγείας που είναι η προσφορά (νόμοςτου J.B.Say) και με την μέθοδο αυτή αφού θα μειωθούν, μέσω κεντρικών διαπραγματεύσεων, οι τιμές αποζημίωσης, θα μεταπηδήσουμε σε ένα δημοσίου προφίλσύστημα, ιδιωτικής παραγωγής μεγάλης ποσότητας και χαμηλής αξίας αποζημίωσης, βιομηχανοποιημένων υπηρεσιών και προϊόντων υγείας (συνάρτηση παραγωγής Cobb-Douglas).

Σίγουρα ο αριθμός των παραγόμενων υπηρεσιών ανά ευρώ που ξοδεύεται θα μεγαλώσει. Σίγουρα θα δημιουργηθεί μια πρόσκαιρη ευφορία από τις συναλλαγές άμεσης μηδενικής αξίας μεταξύ πολιτών και παρόχων.

Σίγουρα όμως θα έχει σκιαγραφηθεί ένα καταστροφικό μέλλον επερχόμενης νοσηρότητας. Διότι αυτό που παντελώς θα απουσιάζει και στην ρητορική και στον σχεδιασμό, θα είναι η έννοια της ‘αποδοτικότητας’ των υπηρεσιών καιτου παραγόμενου ‘αποτελέσματος Υγείας’ (εξίσωση υγείας του Harvard).

Αυτό που θα απουσιάζει θα είναι ο δημόσιος έλεγχος της ουσιαστικής εκτελεστικής και ιατρικής ποιότητας των υπηρεσιών. Αυτό που θα απουσιάζει θα είναι η ελεύθερη επιλογή του πολίτη αναφορικά με τις υπηρεσίες που καλείται να καταναλώσει (μέσα σε ένα Δημόσια ελεγχόμενο πλαίσιο). Αυτό που θα απουσιάζει θα είναι η ανάπτυξη της πρόληψης, της αυτοφροντίδας, του προσυμπτωματικού ελέγχου, της πρωτοδιάγνωσης.

Και λύσεις υπάρχουν και σωστές μεν, δύσβατες δε διαδρομές. Και κοινωνική ελπίδα υπάρχει ότι ο έως σήμερα νομοθετικός ανερματισμός, είναι παρενθετικός και οφείλεται στην μεσοπερίοδο των διαπραγματεύσεων. Και πίστη υπάρχει ότι είναι κατανοητό πως η υγεία του πολίτη την οποία όλοι πραγματευόμαστε και πάνω στην οποία όλοι επιχειρηματολογούμε, είναι γραμματικά μόνο σε τρίτο πρόσωπο αλλά ουσιαστικά σε πρώτο. Διότι έμμεσα σήμερα, άμεσα αύριο, είναι η δική μας υγεία.

Όσο για τους χαρακτηρισμούς Ιδιωτικό ή Δημόσιο σύστημα Υγείας, λίγη σημασία τελικά θα έχουν, εάν δεν συνδέονται οι παροχές τους με την πραγματική ποιότητα της ζωής μου σε σχέση με την υγεία μου.

 

Νίκος Ιωσήφ, Εμπορικός  Δ/ντης Medisyn
Νίκος Ιωσήφ, Εμπορικός
Δ/ντης Medisyn

Σχετικά Άρθρα

Back to top button