Πολιτική Υγείας

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΓΕΝΟΣΗΜΑ ΦΑΡΜΑΚΑ;

Υπάρχουν γενόσημα φάρμακα και πρωτότυπα; Ή υπάρχει το φάρμακο και οι διάφορες εμπορικές παραλλαγές του που είναι όμως αδιάφορες για την υγεία μας, αφού μιλάμε για το ίδιο ακριβώς πράγμα απλώς με διαφορετικά εμπορικά ονόματα και τίποτα άλλο; Κατ΄ αρχήν ας θυμίσουμε ότι το φάρμακο είναι η δραστική ουσία του. Οι διάφορες άλλες συνοδευτικές ουσίες (τα έκδοχα) που περιέχονται σε χάπια, σιρόπια, ενέσιμα διαλύματα κλπ. δεν έχουν καμία δράση στον οργανισμό μας. Και δεν είναι τίποτα άλλο παρά το οχήματα για να μπορεί ο οργανισμός μας να προσλάβει με αποτελεσματικό τρόπο εκείνο το μικρό κομματάκι της δόσης μας που λέγεται δραστική ουσία. Διότι σε κάθε δόση που παίρνουμε μόλις ένα απειροελάχιστο κλάσμα αυτού που προσλαμβάνουμε είναι η δραστική ουσία που μας σύστησε ο γιατρός και έχει αξία για τον οργανισμό μας (φάρμακο). Όλο το υπόλοιπο είναι οι συνοδευτικές ουσίες που θα κάνουν τη δραστική ουσία (φάρμακο) εύκολα προσλήψιμη από τον οργανισμό μας. Στις Ιατρικές και Φαρμακευτικές Πανεπιστημιακές Σχολές λοιπόν ανά την Υφήλιο ανέκαθεν οι μελλοντικοί επιστήμονες υγείας σπούδαζαν και σπουδάζουν τα φάρμακα, δηλαδή τις διάφορες δραστικές ουσίες με το όνομά τους και το πώς αυτές δρουν στον οργανισμό μας. Στις Φαρμακευτικές Σχολές σπουδάζουν φυσικά και τα έκδοχα, τις συνοδευτικές ουσίες δηλαδή που θα κάνουν το φάρμακο εύληπτο από τον οργανισμό, καθώς οι μελλοντικοί φαρμακοποιοί μαθαίνουν όχι μόνο τις ιδιότητες των φαρμάκων αλλά και πώς να τα παρασκευάζουν για χρήση από τον άνθρωπο, κάτι που δεν χρειάζεται στην ιατρική επιστήμη. Και εννοείται ότι πουθενά στον κόσμο δεν κάθεται να ασχοληθεί κανείς επιστήμονας υγείας ή πανεπιστημιακός με τις εταιρείες που δίνουν διάφορα ευφάνταστα εμπορικά ονόματα της επινόησής τους στο φάρμακο που εμπορεύονται, για διαφημιστικούς σκοπούς και μόνο. Αυτά είναι δουλειές του κοινού εμπορίου και δεν έχουν σχέση με τις Επιστήμες Υγείας ούτε με την καθημερινή κλινική πρακτική. Συνεπώς, οι έννοιες «πρωτότυπο» και «γενόσημο» στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν. Αποτελούν μία ιδιαιτερότητα του σύγχρονου κόσμου και μόνο, και έχει να κάνει με το ότι τα φάρμακα σήμερα τα διακινούν ιδιωτικές κερδοσκοπικές επιχειρήσεις που έχουν εμπορικό συμφέρον να τα προωθούν όχι με το αληθινό επιστημονικό όνομά τους αλλά με διάφορα διαφημιστικά ονόματα-σλόγκαν. Ένα φάρμακο λοιπόν, όταν το διακινεί η πρώτη εταιρεία που το εμπορεύεται το λέμε εμπορικώς «πρωτότυπο». Το ίδιο φάρμακο, όταν το διακινούν και άλλες εταιρείες το λέμε εμπορικώς «γενόσημο». Δηλαδή «γενόσημο» είναι ένα φάρμακο όταν πλέον το διακινούν παραπάνω από μία φαρμακευτικές εταιρείες, ανεξάρτητα αν για νοσταλγικούς λόγους τα εμπορικά σκευάσματα ενός φαρμάκου που συνεχίζει να διακινεί η πρώτη εταιρεία που το εμπορεύτηκε συνεχίζουμε κι εμείς, εκείνα ειδικά τα σκεύασματα του φαρμάκου που συνεχίζουν να βγαίνουν από τα εργοστάσια της πρώτης εταιρείας, να τα αναφέρουμε και ως «πρωτότυπα». Άρα, το ίδιο φάρμακο, είτε το αναφέρουμε εμπορικά ως «πρωτότυπο» είτε ως «γενόσημο» στην πραγματικότητα μιλάμε απλώς για διαφορετικές εμπορικές παραλλαγές του ίδιου ακριβώς πράγματος. Καμία δηλαδή διαφορά για τον ασθενή. Παρόλο όμως που στην ουσία «πρωτότυπο» και «γενόσημο» είναι από ιατρικής άποψης το ίδιο και το αυτό, από άποψη οικονομίας ένα φάρμακο όταν πλέον το εμπορεύονται παραπάνω από μία εταιρείες (δηλ. γενόσημη εμπορική χρήση) γίνεται πολύ φθηνότερο απ΄ όσο ήταν αρχικά. Δηλαδή πλέον συμφέρει πολύ να χρησιμοποιείται. Σήμερα, τα περισσότερα φάρμακα παράγονται σε χώρες του Τρίτου Κόσμου, είτε αναφέρονται εμπορικώς ως πρωτότυπα είτε ως γενόσημα. Το αν τα φάρμακα που εισάγονται στη χώρα είναι αυτό που λένε ή δεν είναι, ενδεχόμενο που θα μπορούσε να εγείρει ζητήματα απειλής της Δημόσιας Υγείας, είναι ευθύνη του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων (ΕΟΦ) να το ελέγξει. Μέχρι στιγμής πάντως, στην Ελλάδα ελάχιστα είναι τα καταγεγραμμένα κρούσματα πλαστών ή ακατάλληλων φαρμάκων όλα αυτά τα χρόνια , είτε μεγάλων πολυεθνικών που εμπορεύονται τα φάρμακα ως πρωτότυπα, είτε μικρότερων εταιρειών που εμπορεύονται τα ίδια φάρμακα κυρίως ως γενόσημα. Δεν υπάρχει λοιπόν «πρωτότυπο» ή «γενόσημο» φάρμακο. Όσο οι Αρχές της κάθε χώρας ελέγχουν σωστά όσα φάρμακα διακινούνται στο εσωτερικό της, το φάρμακο που χρειάζεται ο ασθενής είναι η δραστική ουσία του και τίποτα άλλο.

Σχετικά Άρθρα

Back to top button