ΆρθραΠολιτική Υγείας

Υπουργός Υγείας για λίγο! Δείτε τα τρία πράγματα που θα έκαναν πρώτα οι γιατροί

Ειδικά στο χώρο της Υγείας οι αποφάσεις μέχρι σήμερα παίρνονταν εν μία νυκτί αιφνιδιάζοντας τους πάντες.
Όμως στις μέρες μας η σύγχρονη τεχνολογία και ειδικά το διαδίκτυο, μπορεί να διευκολύνει ακόμη και τον πιο πολυάσχολο υπουργό Υγείας να μάθει τις απόψεις των διαφόρων φορέων και ενδεχομένως να τις υιοθετήσει κιόλας.

Άλλωστε στην περίπτωση του τομέα της Υγείας, ελάχιστοι «ένοικοι» της οδού Αριστοτέλους έχουν καθίσει να συζητήσουν όχι με τα επίσημα θεσμικά όργανα αλλά με τους απλούς γιατρούς που ζουν καθημερινά στο πετσί τους το σύστημα υγείας.

Αυτό φαίνεται πως σκέφτηκε και ο Εμπορικός Διευθυντής του Πανελλήνιου Συνεταιρισμού Εργαστηριακών Ιατρών Medisyn Νίκος Ιωσήφ και διοργάνωσε μια ανοικτή συζήτηση στο διαδίκτυο για το ποια θα ήταν τα τρία πρώτα πράγματα που θα έκαναν οι γιατροί αν ήταν Υπουργοί Υγείας για λίγο.

Διαβάστε μερικές ενδιαφέρουσες και αυθόρμητες απαντήσεις ορισμένων γιατρών που ξέρουν το σύστημα από μέσα και καλύτερα από όλους.

Π.Μ.: 1. οργάνωση ενός ποιοτικού συστήματος υγείας για όλους δωρεάν. Αυτό σημαίνει ΠΦΥ που είναι ανύπαρκτη (οργανωμένα κέντρα υγείας), περίθαλψη για τους ανασφάλιστους, καλύτερη λειτουργία των νοσοκομείων (παραγωγικότητα, αξιολόγηση, έλεγχος διαφθοράς, χρηματοδότηση αλλά και περικοπή σπατάλης) 2. οργάνωση των δαπανών για φάρμακα, εξετάσεις, νοσοκομεία στα επίπεδα του μέσου όρου του ΟΟΣΑ με ταυτόχρονη καθιέρωση κανόνων με επιστημονικά κριτήρια, που θα αφορούν όλους τους εμπλεκόμενους γιατρούς, φαρμακοβιομηχανίες, επιχειρήσεις υγείας κλπ .Επένδυση σε έρευνα και βιοτεχνολογία, ενίσχυση της καινοτομίας στην υγεία 3. χρηματοδότηση της πρόληψης με οργανωμένο πρόγραμμα, ενιαίο πανελλαδικά σε συνεργασία με την Τ.Α. ώστε να βελτιώσω τους πραγματικούς δείκτες υγείας. Αυτό εκτός από τα πραγματικά οφέλη για τον καθένα ξεχωριστά θα είχε μεσομακροπρόθεσμα και οικονομικά οφέλη, αφού θα εξοικονομούσε πόρους από την δευτεροβάθμια περίθαλψη.

Α.Χ: 1)δικαιωμα πρόσβασης όλων των πολιτών σε δομές υπηρεσιών υγείας αξιόπιστες νόμιμες και ελεγχομενες.2)υποστηριξη του δημοσίου τομέα υγείας, στοχευμενη, μετά από μελέτη και καταγραφή των προβλημάτων κατά περίπτωση με ταυτόχρονη χρησιμοποίηση του ιδιωτικού τομέα ,με σαφείς όρους συνεργασίας και σεβασμό της αξιοπρέπειας τόσο του ασθενούς όσο και του γιατρού. κατάργηση του νόμου που επιτρέπει σε όποιον άσχετο θέλει να ανοίγει επιχειρήσεις και να νοικιάζει ιατρικές υπηρεσιες.3)να γίνονται έλεγχοι επί της ουσίας κι οχι για το θεαθήναι και τυπικουρες με ταυτόχρονη εφαρμογή της ιατρικής δεοντολογίας και στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα

Ν.Π.: 1) Καταγραφή όλων των άμεσων και έμμεσων προβλημάτων και προτεραιοποίησή τους με συμμετοχή όλων των εταίρων. Η διαδικασία θα βοηθήσει και στην κοινοποίηση όλων των προβλημάτων και στο να μπει μια σειρά στις απαιτήσεις και διεκδικήσεις. Για παράδειγμα το χρηματοδοτικό σύστημα έχει καταρρεύσει με ότι συνεπάγεται αυτό για την βιωσιμότητα όλων γύρω από την υγεία.

2) Δημιουργία πλατφόρμας καταγραφής λειτουργικών και πρακτικών καθημερινών προβλημάτων σε Πανελλήνια βάση. Πέρα από τους μακροσκοπικούς στόχους υπάρχουν καθημερινά προβλήματα που χάνονται κατά τη μεταβίβαση της πληροφορίας από τα κάτω προς τα πάνω. Τα οποία πολλές φορές μπορεί να αντιμετωπιστούν με cost effective παρεμβάσεις. Αν δεν υπάρχει θέληση για λύση εκ των έσω και λίγο πιο πάνω, η κοινοποίηση μπορεί να ενεργοποίηση μηχανισμούς για την επίλυσή τους από την κεντρική εξουσία ή από την κοινωνία.

3) Άμεση διασύνδεση πρακτικών προβλημάτων με τις όλες τις σχολές. Πτυχιακές, μεταπτυχιακές, διδακτορικές διπλωματικές που να λύνουν πρακτικά ζητήματα (πάντα με άξονα κριτήρια προτεραιότητας) παράλληλα με την έρευνα. Τα θέματα μηχανογράφησης όσο και να φαίνονται πολυτέλεια σήμερα, είναι πλέον από απαραίτητα για μεσοπρόθεσμο συμμάζεμα του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

Φ.Τ.: 1. Προσδιορισμός του συστήματος υγείας. Υιοθέτηση του μοντέλου “Εθνικού Συστήματος Υγείας” που απαρτίζεται απο τον Κρατικό Σύστημα και τον Ιδιωτικό Σύστημα Υγείας. Οι ανάγκες είναι πολλές, και το κράτος αδυνατεί στην παρούσα μορφή να εξυπηρετήσει όλους τους πολίτες.

Εδώ έρχεται η σύμπραξη μεταξύ των δύο συστημάτων, μια σύμπραξη που βασίζετε στην πραγματική προσφορά και ζήτηση, και όχι σε πλασματική βάση.

2. Διαχωρισμός επίπεδου εξυπηρέτησης. Επιτέλους, η ΠΦΥ πρέπει να διαχωριστεί από την ΔΦΥ και την ΤΦΥ. Μόνο η Αθήνα έχει πάνω από 20 νοσοκομεία τα οποία λειτουργούν ως κέντρα υγείας και ταυτόχρονα ως εξειδικευμένα κέντρα, τα οποία λόγω περιορισμού κονδυλίων δεν είναι ούτε εξειδικευμένα ούτε τίποτα. Για την ΠΦΥ, η θέση της είναι έξω, στην κοινότητα, με τις μονάδες του ΠΕΔΥ και με το μεγάλο δίκτυο ιατρών και εργαστηρίων.

Σε άλλες χώρες υπάρχει και ο θεσμός του εφημερεύον ιατρό της γειτονιάς, που είναι η πρώτη επαφή με το σχετικά “επείγον” περιστατικό. Για την ΔΦΥ και ΤΦΥ πρέπει να υπάρχει διαχωρισμός, ένα πράγμα είναι το γενικό νοσοκομείο, και άλλο το εξειδικευμένο κέντρο. Δεν μπορεί να είναι σε ένα γενικό νοσοκομείο “ειδική μονάδα” για το τάδε ή το τάδε πράγμα.

Είναι σπατάλη χρημάτων. Από την άλλη, τα εξειδικευμένα κέντρα δεν μπορούν να λειτουργούν ως γενικά νοσοκομεία, και εκεί που χρειάζεται το εξειδικευμένο προσωπικό, να μην υπάρχει.

3. Εδώ μπαίνουν τα υπόλοιπα. Αν δεν προσδιορίζουμε την ταυτότητα του συστήματος υγείας και τον τρόπο του λειτουργίας, δεν κερδίζουμε τίποτα με περαιτέρω σημειώσεις. Από την στιγμή που μπαίνει μια τάξη στα απλά πράγματα, τα υπόλοιπα αντιμετωπίζονται…

Σχετικά Άρθρα

Back to top button