EditorialΠολιτική ΥγείαςΡεπορτάζ υγείας

Editorial: Ένας προσωπικός γιατρός, μία 4η δόση κι ένα ΕΣΥ υπό κατάρρευση

Της Δήμητρας Ευθυμιάδου

Και ξάφνου η κυβέρνηση, λίγο πριν τις φημολογούμενες εκλογές, θυμήθηκε ότι πρέπει να εφαρμοσθεί ο προσωπικός γιατρός. Ένας θεσμός που θυμίζει πολύ αυτόν του οικογενειακού γιατρού, που είχαν επιχειρήσει να εφαρμόσουν πολλές κυβερνήσεις στο παρελθόν.

Ορθώς αν σκεφτεί κανείς ότι η Ελλάδα είναι πιθανώς η μοναδική χώρα στην υφήλιο – αν εξαιρέσουμε την Υποσαχάρια Αφρική- που δεν διαθέτει Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας.
Γι αυτό και οι Έλληνες σπεύδουν στα νοσοκομεία ακόμη κι αν ματώσει το δαχτυλάκι τους. Καθόλου τυχαία το ΕΣΥ αναστενάζει καθημερινά όπως και οι εργαζόμενοί του.

Όμως πώς να εφαρμόσει κανείς τον θεσμό του Προσωπικού Γιατρού όταν δεν έχει υπολογίσει βασικά στοιχεία αυτής της μεταρρύθμισης.

Αρχικώς: Γιατί θα πρέπει κανείς εκβιαστικά να επιβάλει στους Έλληνες να εγγραφούν, εφαρμόζοντας μάλιστα και «ποινές» σε όσους δεν το πράξουν;

Ο προσωπικός γιατρός θα έπρεπε να επικοινωνηθεί ως ένας θεσμός που ο καθένας θα ήθελε με δική του πρωτοβουλία να εγγραφεί, γιατί απλά έτσι το θέλει. Γιατί θα συμβάλει στην Υγεία και τη ζωή του.

Αντ’ αυτού, εφαρμόζεται ένα σύστημα πιεστικής αποτελεσματικότητας που είναι άγνωστο εάν στο τέλος θα φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Γιατί ο Έλληνας ασθενής, και πάλι θα κινηθεί με βάση τις συνήθειές του. Ο προσωπικός γιατρός, όταν αποτελεί επιλογή, μπορεί να κάνει θαύματα στη δημόσια υγεία, αλλά να μετατραπεί σε κατάρα, όταν επιβάλλεται αναγκαστικά.

Από την άλλη, πριν ακόμη ξεκινήσει ο περιβόητος «προσωπικός γιατρός», ο ιατρικός κόσμος έχει έντονες αντιρρήσεις, που όλες τους όμως έχουν μία βάση.

Για τον ιδιώτη γιατρό που έχει δημιουργήσει τη δική του επιχείρηση, με δικά του έξοδα, και παλεύει με νύχια και με δόντια σε εποχές κρίσεων να διατηρήσει το ιδιωτικό του ιατρείο, αποτελεί σχεδόν ύβρις να επιδιώκει το υπουργείο Υγείας, να εντάξει την ιδιωτική αυτή επιχείρηση υπό τη σκέπη των δημοσίων Υγειονομικών Περιφερειών.

Θα είναι αυτές που θα ελέγχουν τον ιδιώτη γιατρό και θα επιβάλουν κάθε τους απαίτηση. Θα πρέπει να «θεοποιήσει» κανείς τον νέο θεσμό για να δεχθεί να εντάξει τους κόπους μίας ζωής στο δημόσιο σύστημα, ωσάν να αναζητά κοινωνικό κύρος ή οικονομική καταξίωση με τον κρατικό έλεγχο του ιδιωτικού του ιατρείου.

Ο προσωπικός γιατρός θα έχει συγκεκριμένο ωράριο

Και βέβαια δεν είναι μόνο αυτά τα προβλήματα του νέου θεσμού. Ενός θεσμού που θα πρέπει να επικρατήσει στη χώρα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, έως το τέλος του χρόνου.
Μ αυτά και μ αυτά όμως οι γιατροί – πιθανώς και οι πολίτες – θα αρχίζουν να ξορκίζουν τον προσωπικό γιατρό, που θα μπορούσε να αποτελέσει το καταφύγιο των αδυνάμων και όσων δεν έχουν να καταβάλουν χρήματα στον ιδιωτικό τομέα.

Μία πανδημία και τα εμβόλια της σύγχυσης

Είναι πιθανώς θέμα εμπιστοσύνης απέναντι στην κρατική και κυβερνητική μηχανή, που έμαθε να απογοητεύει τους πολίτες ανεξάρτητα από ποια κομματική ταυτότητα συνοδεύεται.

Ενδεικτική η περίπτωση της πανδημίας των τελευταίων 2,5 ετών, που δοκίμασε το σύστημα Υγείας αλλά και τα νεύρα μας (με τις κυβερνητικές επιλογές) ποικιλοτρόπως.

Πιο πρόσφατη περίπτωση η 4η δόση του εμβολίου. Η επιτομή του χάους και της σύγχυσης για τους πολίτες που προκλήθηκε από: κυβερνητικούς, αρμόδιους και αναρμόδιους, από επιστήμονες και από διάφορους δημοσίως ομιλούντες αλλά και πολλούς άλλους.

Να κάνει ή να μην κάνει κανείς την 4η δόση; Ιδού η απορία. Και είναι να προβληματίζεται κανείς: όταν σε ένα τόσο απλό ζήτημα δεν μπορεί να συνεννοηθεί η κυβέρνηση και η επιστημονική κοινότητα, τότε φταίνε οι πολίτες που ισχυρίζονται ότι η κυβέρνηση επιχειρεί να προωθήσει τα εμβόλια για τον κορονοϊό με κάθε τρόπο;

Τροφή για σκέψη…

Σχετικά Άρθρα

Back to top button