EditorialΚΟΡΟΝΟΪΟΣΠολιτική ΥγείαςΡεπορτάζ υγείας

Editorial: Όταν όλοι πέφτουν από τα σύννεφα για τις ΜΕΘ και τον …Μπάρμπα στην Κορώνη

Της Δήμητρας Ευθυμιάδου

Το φαινόμενο είναι γνωστό εδώ και χρόνια σε ιθύνοντες και μη. Για να βρεις άμεσα μία κλίνη ΜΕΘ σε δημόσιο νοσοκομείο απαιτείται τουλάχιστον… Μπάρμπας στην Κορώνη.
Αποτελεί άλλωστε το νούμερο ένα ρουσφέτι στα πολιτικά γραφεία (και όχι μόνο) η ανεύρεση ενός κρεβατιού στην εντατική.

Οι πιέσεις μάλιστα που ασκούνται στους αρμόδιους για τη διαχείριση των κλινών ΜΕΘ είναι αφόρητες, γι αυτό συχνά πυκνά έρχονται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση.
Όμως ξάφνου ουδείς εκ των κυβερνώντων γνωρίζει κάτι περί όλων αυτών. Όπως και οι προηγούμενοι κυβερνώντες δεν γνωρίζουν επίσης και πέφτουν από τα σύννεφα.

Όμως αποτελεί κοινό μυστικό στα ιατρικά δρώμενα εδώ και χρόνια ότι για να επισπεύσεις τη διαδικασία για εισαγωγή στη ΜΕΘ, χρειάζεσαι μέσον.

Ωστόσο τα πράγματα με την πανδημία φαίνεται ότι έχουν αλλάξει άρδην. Ξαφνικά τα τηλέφωνα έπαψαν να χτυπούν με βασικό αίτημα μία κλίνη σε ΜΕΘ. Πιθανώς γιατί ο κορονοϊός έφερε τελικά με τον πιο μακάβριο τρόπο μία ισότητα στους πολίτες. Όλοι μπορεί να νοσήσουν και όλοι μπορεί να βρεθούν αποκλεισμένοι σε ένα κρεβάτι και μάλιστα μόνο σε δημόσιο νοσοκομείο. Συνεπώς εδώ μέσον δε χωρά. Ή τουλάχιστον όχι με τον ίδιο βαθμό όπως στο παρελθόν.

Κάπως έτσι έπαψαν τα αιτήματα για επίσπευση εισαγωγής στην εντατική. Και από την άλλη, σε ποιο νοσοκομείο περισσεύουν πλέον τα κρεβάτια ΜΕΘ για να κρατηθούν για μία …υψηλή περίπτωση;

Οι ανισότητες στο ΕΣΥ

Όμως η πανδημία ανέδειξε και τις ανισότητες στο σύστημα υγείας. Η πρόσφατη «αποκάλυψη» της Μελέτης Τσιόδρα – που μόνο αποκάλυψη δεν ήταν τελικά – διατύπωνε εκτός των άλλων τις βαθιές ανισότητες που υπάρχουν στο ΕΣΥ, ανισότητες που κοστίζουν ζωές. Γιατί άλλο είναι να νοσηλεύεσαι για παράδειγμα στο μεγαλύτερο νοσοκομείο της χώρας τον Ευαγγελισμό, και άλλο στο Νοσοκομείο Αγρινίου.

Η παρτίδα είναι από την αρχή χαμένη. Στον Ευαγγελισμό υπάρχουν σαφώς πιο εξειδικευμένοι γιατροί επειδή αντιμετώπισαν και σε μεγαλύτερο ποσοστό περιστατικά covid, ενώ από την άλλη το νοσοκομείο διαθέτει περισσότερα μηχανήματα σύγχρονης τεχνολογίας αλλά και περισσότερα υλικά που συμβάλουν στην αντιμετώπιση μίας νόσου όπως είναι η covid.
Πώς να συγκρίνει λοιπόν κανείς ένα νοσοκομείο της πρωτεύουσας με ένα της περιφέρειας;

Άρα εκ των πραγμάτων οι συμπολίτες μας που ζουν σε μικρές επαρχιακές πόλεις έχουν χαμηλότερης ποιότητας υπηρεσίες υγείας, που σαφώς δεν σχετίζονται με τον επαγγελματισμό των υγειονομικών, αλλά με τον αριθμό των εργαζομένων που συνήθως είναι λιγοστοί και δεν συμβαδίζουν αριθμητικά πάντα με τις ανάγκες της κάθε περιοχής.

Όμως η εγκατάλειψη των δομών υγείας στην περιφέρεια και μάλιστα η παρατεταμένη, αποτελεί πιθανώς το μεγαλύτερο δείγμα αδιαφορίας των κυβερνώντων όλων των αποχρώσεων τα τελευταία χρόνια. Γιατί οι πολίτες που ζουν στην επαρχία, δεν υστερούν σε κάτι σε σύγκριση με τους κατοίκους του Λεκανοπεδίου.

Είναι πολίτες αυτής της χώρας που δικαιούνται όλων των παροχών υγείας.

Εξάλλου η καταξίωση μιας κυβέρνησης στα μάτια των πολιτών δεν κρίνεται μόνο με βάση τα έργα που έχουν γίνει στην Αθήνα και στα φώτα της δημοσιότητας, αλλά και από όσα έχουν γίνει πίσω από τις κάμερες. Εκεί που είναι το καταφύγιο ανθρώπων που επέλεξαν να ζήσουν και να στηρίξουν την ελληνική περιφέρεια.
Γιατί να μην ξεχνιόμαστε, έρχονται και εκλογές

Σχετικά Άρθρα

Back to top button