EditorialΚΟΡΟΝΟΪΟΣΠολιτική ΥγείαςΡεπορτάζ υγείας

Editorial: Τον έναν χρόνο που χάσαμε από τη ζωή μας ποιος θα μας τον δώσει πίσω;

Της Δήμητρας Ευθυμιάδου

Έναν χρόνο τώρα, ο πλανήτης ζει σε σκοτεινούς ρυθμούς της πανδημίας. Ένας χρόνος χαμένος, με μέτρα, περιορισμούς και φόβους.
Ένας χρόνος στον οποίο είναι σαν να πάγωσε η ζωή μας. Χωρίς επαφές, χωρίς φιλιά, χωρίς αγκαλιές με τους δικούς μας, χωρίς ελευθερία.

Είναι αυτοί οι 12 μήνες τους οποίους στερήθηκαν όλοι οι άνθρωποι, αλλά κυρίως οι μεγαλύτεροι, που δεν γνωρίζουν εάν θα έχουν περίσσευμα για να ζήσουν.
Ο κορονοϊός δεν υφάρπαξε όμως μόνο τον έναν χρόνο της ζωής μας. Υφάρπαξε και τη δυνατότητά μας να προγραμματίσουμε το μέλλον.
Άλλωστε ουδείς γνωρίζει τι θα γίνει αύριο. Ουδείς γνωρίζει εάν θα κάνουμε Πάσχα κανονικά, εάν θα μπορέσουμε το καλοκαίρι να πάρουμε μία πραγματική ανάσα, χωρίς φόβο και αγωνίες.

Οι κυβερνήσεις από την άλλη, στέκονται αμήχανες να προσφέρουν στους πολίτες τον χαμένο χρόνο τους. Περιορίζονται στην εφαρμογή αυστηρών μέτρων, ενίοτε επιρρίπτοντας στους ίδιους τους πολίτες την ευθύνη της διασποράς του ιού, χωρίς όμως να αναζητούν εκείνες τις λύσεις που μπορεί να επιτρέψουν στους πολίτες να εργασθούν και να επιβιώσουν, αλλά και στους υπόλοιπους να ανασάνουν ζώντας μία κάπως καλύτερη καθημερινότητα.

Η ευθύνη όμως τελικά σε ποιον ανήκει;

Οι ευθύνες

Ευθύνονται άραγε οι πολίτες για τον συνωστισμό στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς; Μήνες τώρα διάφοροι συνδικαλιστικοί φορείς φωνάζουν για τα μέτρα που δεν λαμβάνονται για να προστατευθούν όσοι δεν έχουν την πολυτέλεια ενός οχήματος και αναγκάζονται να μετακινούνται με τα δημόσια Μέσα.

Και το πολύπαθο ΕΣΥ... Αυτό που αποτελεί κριτήριο αν θα ξανακλειστούμε μέσα σε άλλη μία παράταση του lockdown, ποιος θα το ενισχύσει;
Όπως φαίνεται η προσπάθεια ενίσχυσής του με τη δημιουργία νέων κλινών ΜΕΘ αλλά και απλών κλινών covid, δεν επαρκεί. Τι να τα κάνεις εξάλλου τα νέα κρεβάτια εάν δεν έχεις προσωπικό να τα λειτουργήσει;

Ίσως γι αυτό οι συνδικαλιστές γιατροί και νοσηλευτές φωνάζουν από το καλοκαίρι ότι υπάρχουν δραματικές ελλείψεις προσωπικού στα νοσοκομεία. Εκείνοι απλά γίνονται …γραφικοί στα μάτια των ιθυνόντων.

Από την άλλη η τακτική του «κλείνω τα πάντα» και αφήνω τους πολίτες να πεθάνουν είτε από κατάθλιψη είτε από έλλειψη εισοδημάτων, αποτελεί απορίας άξιον ποιον ευνοεί.
Εξάλλου οι εμβολιασμοί στους οποίους έχει στηριχθεί η κυβέρνηση για την επανεκκίνηση της οικονομίας, είναι άγνωστο πότε θα ολοκληρωθούν με τις αλλεπάλληλες καθυστερήσεις που καταγράφονται στις παραδόσεις των εμβολίων.
Συνεπώς και το καλοκαίρι θα ζήσουμε τα ίδια;
Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου και του… κορονοϊού.

Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει και η αντιπολίτευση που εμμένει στο θέμα της πατέντας του εμβολίου, ωσάν να αποτελεί πρώτιστο μέλημα των πολιτών που έχουν να δουν εισοδήματα κάτι μήνες, εάν το εμβόλιο ανήκει στη μία εταιρεία, στην άλλη ή είναι κοινό αγαθό όλων.

Οι μαθητές

Αν φθάσει κανείς να συζητήσει και για τους μαθητές και τους φοιτητές, θα πάει μακριά η βαλίτσα. Άλλωστε ποιος θεωρεί ότι η τηλεκπαίδευση μπορεί να προσφέρει τη μόρφωση που απαιτείται στις μαθητικές ηλικίες και ότι ένας υπολογιστής μπορεί να αντικαταστήσει τη δια ζώσης μάθηση…
Όλοι εξάλλου γνωρίζουν ότι η προσοχή των παιδιών μπορεί να αποσπαστεί εύκολα όταν δεν έχουν απέναντι τους το δάσκαλο, αλλά μόνο μερικά πλήκτρα ενός λάπτοπ.

Γενιές που στερούνται τα γράμματα, στερούνται το μέλλον τους. Όπως και γενιές που στερούνται την επαφή, τη μαθητική επαφή, το παιχνίδι, τη συζήτηση, είναι άγνωστο εάν μπορούν να είναι ολοκληρωμένες γενιές.
Αλλά που να βρεθεί λύση ώστε οι τάξεις να έχουν αραιωμένα θρανία. Ψηλά γράμματα.

Οι φοιτητές από την άλλη πως να ζυμωθούν στη ζωή, όταν έχουν χάσει ήδη δύο φοιτητικές περιόδους, κατά τις οποίες θα μάθαιναν να μένουν μόνοι, να ανταπεξέρχονται στα προβλήματα μόνοι, να τα βγάζουν πέρα μόνοι με τα λιγοστά χρήματα των γονέων.

Με όλα αυτά και άλλα πολλά, είναι λογικό οι πολίτες να νοιώθουν κόπωση και απελπισία. Οι καθησυχαστικές δηλώσεις των αρμοδίων, κανέναν δεν καθησυχάζουν όταν το μέλλον φαντάζει άγνωστο

Σχετικά Άρθρα

Back to top button